Burgemeester van Antwerpen.be

De mier was weg. Maar de potvis wist niet wat weg betekende.
De inktvis probeerde het hem uit te leggen.
Hij schreef met grote zwarte letters op de bodem van de oceaan: WEG.
'Dat is het,'  zei hij.
'Ik kan het wel lezen,'  zei de potvis, 'maar ik kan het niet begrijpen.'
'Tja,'  zei de inktvis, 'hoe moet ik het uitleggen…' Hij trok een dikke streep door WEG
en zei dat WEG nu weg was. Maar de potvis keek hem met grote ogen aan en vroeg:
'Waar is WEG dan nu?'
'WEG is niet ergens,'  zei de inktvis en hij krabde met een paar van zijn armen aan zijn achterhoofd.
'Waar dan wel?' vroeg de potvis
De inktvis nam een stuk koraal en verborg het achter zijn rug. 'Weg,' zei hij.
Vervolgens at hij een enorme alg op, slikte en zei: 'Weg.'
Maar de potvis schudde zijn hoofd en zei dat hij het niet begreep.
'Hoe ziet weg er eigenlijk uit?' vroeg hij
'Weg ziet er niet uit,' zei de inktvis. 'Verschrikkelijk ziet er ook niet uit.'
'Ja,' zei de potvis, 'maar ik weet wel wat verschrikkelijk betekent.'

Toon Tellegen | uit: 'Het vertrek van de mier'  p 21
Met dank aan Paul Verrept voor de tekening.

Ik ben weg. Er worden op deze site dus geen nieuwe berichten meer gepost.
Maar hij blijft online en je kan hem blijven raadplegen.

Lieve mensen,

Het was een eer om negen jaar lang jullie burgemeester te mogen zijn. Samen met jullie en de hele ploeg hebben we er alles aan gedaan om van Antwerpen een nog mooiere stad te maken. Dag in, dag uit, op de goeie momenten en op de moeilijke…

Dank aan al wie ons gisteren beloonde voor dat werk, dank aan al wie ons vanochtend een troostende schouder bood. We zullen ons blijven inzetten voor ’t Stad. Voor de stad die we met zijn allen delen, voor de stad die we met zijn allen in ons hart dragen, voor de schoonste stad ter wereld.

Ik zien A geire,
Patrick

Het is een milde septemberavond. Ik wandel met mijn zoon Willem Frederik en zijn neef Floris, mijn kleinzoon, langs de kaaien naar het Guy Thysstadion. We spelen er vandaag voor de titel tegen Anderlecht. Dat wordt straks het hoogtepunt van mijn 75ste verjaardag. Ook voor Willem Frederik, die in de juniorenploeg speelt, is het een hoogdag. Hij heeft mijn voorliefde voor voetbal geërfd. Mijn kleinzoon is de artistieke richting uitgegaan en zit op de academie. De Anderlechtsupporters stromen Antwerpen binnen via de vernieuwde Zuidstatie. De nabijgelegen Ring ligt nu onder het Zuidpark. Die groene long bedekt de oude spaghettiknoop volledig en vloeit naadloos over in de Groene Singel. Na de wedstrijd is er thuis nog een verjaardagsfeestje gepland voor de hele familie.

Het is druk op de kaaien, die zich als een sierlijke wandelesplanade uitstrekken van het Noord tot waar twintig jaar geleden petroleum Zuid lag. Inmiddels is er een nieuwe woonwijk gebouwd, met huizen, appartementen, sociale woningen en een school. De hele wijk wordt verwarmd met stadsverwarming. De stad recupereert de energie van de haven en stuurt die via een ingenieus netwerk naar het Nieuw Zuid. We gaan voor de wedstrijd nog een hapje eten bij de Italiaan aan de Zuiderdokken. De oudere bewoners herinneren zich nog dat hier vroeger een gigantische parking lag. Het park dat er zich nu uitstrekt, viel al meermaals internationaal in de prijzen omwille van het schitterende ontwerp.

Het schattige Italiaanse restaurantje ligt op de plek waar ooit het spuuglelijke Hof van Beroep stond. Dat werd jaren geleden afgebroken, om er een woonproject te bouwen. De drukke horecazaken op het gelijkvloers profiteren van de musea in de omgeving. Van op het terras heb je zicht op de speeltuin, waar zowel Willem Frederik als Floris nog hebben gestoeid. We drinken met z’n drieën een laatste espresso en zetten onze tocht verder. In de omgeving van het stadion wordt het steeds drukker. Aan de kaai legt een schip aan dat supporters van Merksem naar het stadion brengt. Gewoonlijk worden er goederen gelost voor de winkels in de stad. Die worden overgeladen op elektrische bestelwagens die de hele binnenstad bedienen. We lopen door het eco-bedrijventerrein Blue Gate. Daar hebben zich internationale topbedrijven gevestigd die groene technologie ontwikkelen en heel wat nieuwe jobs hebben gecreëerd. Het wordt nu drummen in de buurt van het Guy Thysstadion. Een half uurtje later zitten we op de tribune in een zee van vlaggen met stralende A’s. ‘Aantwaarpe gij zeh gij veur mij...’ galmt het over de grasmat. De scheidsrechter fluit de wedstrijd op gang. Ik schrik wakker. De wekker gaat.

_{tekst Jan De Zutter
foto Herman Selleslags}

Tijdens verkiezingsperiodes worden mensen overstelpt met verkiezingsdrukwerk. Heel vaak bieden die folders weinig inhoudelijke meerwaarde en worden ze snel weggegooid. We hebben ervoor geopteerd dat anders aan te pakken. Samen met professionele bladenmakers hebben we een magazine gemaakt dat vooral moet uitnodigen om te lezen en dat “de stad” en z’n burgemeester als onderwerp heeft. Het schetst een kritisch beeld van wat er in Antwerpen leeft en gebeurt, van wat de Antwerpenaar bezighoudt, van hoe hij of zij kijkt naar het beleid van de afgelopen jaren, van hoe de stad er de afgelopen jaren op vooruit is gegaan, van wat er goed gaat in Antwerpen en wat voor verbetering vatbaar is. Tegelijkertijd laat het verschillende mensen (Yasmine Kherbache, de “Javellekes”, Peter Van den Begin, de familie Beloy, …) aan het woord over de toekomst van de stad, vind je er een exclusief voor dit magazine gemaakt recept van Sergio Herman, doet Johan Petit verslag van zijn reis rond de wereld in tram 24, lees je wat Antwerpse kinderen zouden doen als ze burgemeester waren, én kan je ook deelnemen aan de slimste Sinjorenkwis. De allereerste doelstelling van dit blad is dat het gelezen wordt, en hopelijk geeft het ook goesting in (de toekomst van) ’t stad. Het is een eenmalig en gratis magazine voor alle Antwerpenaars dat ruim verspreid zal worden. Op het Bal van de Burgemeester, later op verschillende momenten en locaties in Antwerpen én sowieso in elke Antwerpse brievenbus. En nu ook online.

Soms is ‘t stad precies hetzelfde als de natuur: ze groeit en bloeit! Zoals in het project ‘Welvaert’ van bouwerscollectief TimeCircus. Dat is gisteren op het Eilandje -in het Bonapartedok pal naast het MAS- feestelijk geopend voor het groot publiek. Op een kraanponton (een stuk erfgoed van eerste klasse: de oudste stoomkraan van onze haven) hebben zij een groene oase geplant. Een klein aards paradijsje. Een soort ‘Hof van Eten’. Ze kweken er groenten en fruit. Compleet mét serre en een drijvende kippentempel voor leghorns. Maar deze volkstuin op het water is nog maar een eerste stap. Welvaert is letterlijk en figuurlijk een ‘proef’project dat bedoeld is als publiek laboratorium. Twee jaar lang zal TimeCircus er door artistieke acties het debat over duurzaamheid voeren met iedereen die dat wil. Plannen genoeg: er komt een reuzenmossel-waterzuiveringsinstallatie. Een windmolen op ’t water voor elektriciteit. Vier mini biogasinstallaties... Binnenkort openen ze een groot drijvend terras mét vijver. En op een ander ponton ook een klein bruin cafeetje: ‘Bar Paniek’. Je zal er kunnen eten wat op het kraanponton wordt geoogst. Er komen drijvende slaapunits en er zijn zélfs plannen voor een eigen ‘dokbier’. Leven in de brouwerij brengt het alvast nu al. En dat is exact zoals Willem Jan Neutelings, de architect van het MAS, deze plek heeft bedoeld. Succes en goeie vaart, Welvaert!

foto: Werner Van Reck