Burgemeester van Antwerpen.be

Ik behoor nog tot een generatie die als kind niet werd aangemoedigd om strips te lezen. Opvoeders en leerkrachten vonden dat toen geen echte boeken. In hun ogen mocht je ‘prentjes kijken’ trouwens ook geen ‘lezen’ noemen. Niet dat het verschil heeft uitgemaakt. Ik ben altijd een stripliefhebber geweest. En gebleven.

Daarom kijk ik elk jaar ook met plezier uit naar de periode van ‘de andere strip’. Dan presenteert boek.be een eigenzinnige selectie en verleidt je met kortingsbonnen. Dit jaar zitten er 24 boeken in het pakket en de actie loopt nog tot 30 september. Er zitten vaste waarden bij als Tardi, Corto Maltese, Snoopy en Peanuts. Maar net zo goed werk dat voor mij nieuw en onbekend is.

Een ontdekking vind ik ‘Asterios Polyp’ van David Mazzuchelli. Een Amerikaan die zijn carrière begon als tekenaar van ‘Daredevil’ en ‘Batman’. Maar ‘Asterios Polyp’ is van een heel andere orde. In de Humobijlage over ‘de andere strip’ koos Alex Agnew voor ‘Walking Dead’, Guy Mortier voor ‘Peanuts’, Frieda Van Wijck voor de Japanner Taniguchi en Bent Van Looy voor ‘De Grote Slachting’ van Tardi. Ik ga resoluut voor Asterios Polyp. The New York Times Book Review noemt het ‘een duizelingwekkende leeservaring’. Dat vind ik niet overdreven. Het verhaal op zich is misschien niet spectaculair. Maar de manier waarop het verteld en getekend wordt wél.
Asterios Polyp gaat over een vijftiger, een succesvol architect en hoogleraar. Wanneer zijn appartement in New York uitbrandt, staat zijn leven op zijn kop. Hij neemt een Greyhoundbus richting nergens en probeert als automonteur weer grip te krijgen op zijn bestaan. Gaandeweg kom je als lezer achter de beweegredenen van deze fascinerende hoofdpersoon en via flashbacks leer je Hana kennen, de vrouw met wie Asterios ooit zijn leven deelde. Tot daar de inhoud en rode draad. Bijzonder geestig verteld. Mét literaire knipogen. Maar het is vooral de uiterst eigenzinnige manier waarop het is getekend en vorm gegeven die mij voor dit boek doet kiezen. Stilistisch een verbluffende krachttoer: het is de tweelingbroer van Asterios, Ignazio, die het verhaal vertelt. Maar die ignazio is bij hun geboorte gestorven. Dat biedt een bizar verhaalperspectief. Bovendien ‘spreekt’ elk personage met zijn eigen lettertype. Dat zorgt voor een bijzonder effect. Het lijkt wel alsof je de stemmen van de verschillende figuren hóórt in je hoofd. Het doet me een beetje denken aan ‘Ergens waar je niet wil zijn’ van Brecht Evens. Daar hebben alle personages letterlijk een eigen ‘tekstkleur’ gekregen zodat je ze ook aan die kleur kan herkennen. Apart kleurgebruik ook in Asterios Polyp: blauw, rood ,roze en enorm veel paars en geel.  - Ik vraag me af of David Mazuchelli een Beerschotsupporter zou zijn? - Maar zélfs als hij dat niet is: zijn Asterios Polyp is in ieder geval de moeite van het leren (ver)kennen waard. Te vinden in striphandels zoals www.tsetsestrips.be , www.mekanik-strip.be  en www.stripwinkelbeo.be.