Burgemeester van Antwerpen.be

Nog tot 15 maart te zien in stripwinkel Mekanik: Sixpack! Verwacht geen blikjes drank of trainingstips voor ‘hoe krijg ik een wasbord’. Wel een expo van gespierd jong tekentalent met groot artistiek buikgevoel. Zes jonge illustratoren uit de stal van het KASK in Gent presenteren er hun werk. Wat de censuur in Temse niet pikte, hangt hier open en bloot: schaamteloze seksualiteit van Thomas De Ben. Er is de obscure, bevreemdende wereld van pas afgestudeerde leerling-tovenaar, Maarten Zerelik. Het absurde en humoristische surrealisme van Korneel Detailleur. De stills van Tim Van den Abeele die weggelopen lijken te zijn uit een Amerikaanse film. De fantasie van een kinderhoofd in de grote mensenhand van Nils Pieters. Zijn grote boze wolf -die bij nader inzien helemaal niet boos blijkt te zijn- is hartveroverend. En er is de bijzonder aparte illustratietechniek van Alain Verster. Hij bewerkt oude foto’s met crepetape en potlood en combineert ze met vlakken acryl en olieverf. Het resultaat is verrassend nostalgisch voor een gast van amper 28. Maar wel adembenemend schoon. Wie naar Sixpack gaat kijken zal aan den lijve ondervinden dat er in den beginne dan misschien wel het woord was. Maar dat ‘t in ieder geval het beeld is dat blijft hangen!

illustratie: Alain Verster

www.mekanik-strip.be
www.korneeldetailleur.com
www.timvandenabeele.be
www.nilspieters.be

Stadsschouwburg, HETPALEIS en Cinema Valentijn. Drie reuzen smoorverliefd samen op het Theaterplein. Dat was dinsdagavond 14 februari in ‘t stad.

Vijftienhonderd Antwerpenaars zaten er in ‘n nogal natte maar toch knusse openluchtbioscoop -op strobalen, strandstoelen en houten banken- te kijken naar de film ‘Smoorverliefd’ van Hilde van Mieghem. In vakjargon een ‘romcom’, een vederlichte romantische komedie die echter nooit zo licht wordt dat ze gaat vervelen. Met veel humor [Jan Decleir is hilarisch als remake van Hugo Claus die poëzie van Bart Moeyaert declameert]

En met de heerlijke overdrijving die eigen is aan het genre. Smoorverliefd vertelt het verhaal van vier vrouwen. Vier vrouwen van verschillende leeftijdscategorieën. Maar allemaal op zoek naar de liefde van hun leven. Liefde en sex gezien door vrouwenogen. Mag wel. Het is vaak genoeg andersom. Daarna dansen op discobar ‘A Moeder’. Een fijne en nogal feminiene Valentijnsavond.

Logisch. ‘t Stad is een ‘zij’.

foto: Dries Luyten

Tot 17 februari kan je in ons eigen Centraal Station - gratis - de trein nemen naar Afghanistan. Niet het Afghanistan dat wij kennen uit het nieuws: dat van geweld, oorlog en bombardementen. Wél dat van 14,5 miljoen Afghaanse vrouwen.

Want in de grote hal van het station is op dit ogenblik de tentoonstelling te zien ‘Voices on the rise: Afghan women making the news’. Vijftig foto’s die inzoomen op evenveel Afghaanse vrouwen. Sterke beelden van straffe madammen die als journalist, manager, mensenrechtenactivist, kunstenaar, producer, fotograaf, schrijver of politicus werken aan de reconstructie van hun land.

Je ziet er Habiba Sorabi, de eerste en énige vrouwelijke provinciegouverneur in de regering Karzal, die een mensenmenigte toespreekt. Op zich niet echt iets abnormaals voor een gouverneur. Tot je beter kijkt en merkt dat haar publiek uitsluitend bestaat uit…mannen. Er is een foto van de cineaste Roya Sadat die de eerste soapserie van Afghanistan regisseerde: ‘the secrets of this house’.

Je ziet er jonge atletes trainen voor de Olympische Spelen. Je kijkt naar vrouwen die in Kaboel op straat komen om te protesteren tegen het feit dat oorlogsmisdaden in hun land niet bestraft en vervolgd worden. En je staat er oog in oog met vrouwen in blauwe boerka’s die geen stemloze slachtoffers meer zijn.

Deze tentoonstelling is een indrukwekkend teken van hoop. Tegelijk houdt ze ons meteen ook een spiegel voor. Soms dreigen wij immers wat te vergeten dat wij geen reden hebben om hoog van de toren te blazen. Dat België één van de laatste West-Europese landen was om vrouwen stemrecht te geven. En dat dit óók bij ons eigenlijk nog maar een goeie 60 jaar geleden gebeurde.

Geef deze Afghaanse vrouwen de megafoon die hen toekomt.

Help hen hun almaar luider klinkende stemmen te versterken: ga kijken.

Foto: Leslie Knott

http://www.europeandemocracy.org/activities/events/vernissage-afghan-women-on-the-rise.html

Verliefd op A was hij al langer. Maar vandaag -in de trouwzaal op ‘t schoon verdiep- is hij ook officieel getrouwd met ‘t stad.
Vanaf nu voor twee jaar onze stadsdichter: Bernard Dewulf.

Hij is een man van weinig woorden. Als hij spreekt én als hij schrijft. Hij heeft er ook niet veel nodig. Zo juist en trefzeker zijn ze. ‘Less is more’ lijkt op zíjn lijf geschreven.

In zijn novelle ‘Kleine dagen’ (in 2010 winnaar van de Libris Literatuur Prijs) vertelt hij hoe een kind op ‘t voetpad bewonderend blijft stilstaan bij een dode wesp. Maar dan door een schril schreeuwende mama wordt weggehaald:‘béikes. Vies. Afblijven, hoor. Kom hier. Nooit meer doen, hé.’
Wat Bernard Dewulf doet denken:
‘Dát. Die verdwijning. Van de verwondering. Een virus onder ondraaglijk zorgdragende volwassenen … Hoe gebeurt dit? Al jaren vraag ik me dat af. Wat is het dat onze verwondering diep in de doofpot van onze stijgende dagen stopt? Waarom worden zoveel papa’s en mama’s frigide voor het wonder? Bureaucraten van de dagen.’

Ik ben benieuwd hoe hij -deze dichter die goed kan kijken en nóg beter kan schrijven- ‘t stad zal zien.
En hoop dat hij ons steekt met de gevaarlijke wesp van zijn verwondering.

Wie A zegt, moet vanaf vandaag ook B zeggen.
De B van Bernard.
‘Nooit zal hij meer van hier zijn dan nu’

foto: Didjeko Boucanier

De buitentemperatuur is acht graden. Die van het water vijf. De Deurnese ijsberen hebben ongetwijfeld al koudere nieuwjaarsduiken meegeemaakt. Het lijkt eerder herfst dan winter. Toch ben ik blij dat mijn dokter me -zelfs bij warmere temperaturen- resoluut eerder fietsen aanraadt dan zwemmen. Ook met mijn duffelcoat en warme tas soep krijg ik ‘t koud als ik deze dapperen in het water zie springen. Er zijn er nochtans veel. Van alle leeftijden. In alle soorten en maten. Supporters zijn er nóg meer. De sfeer is aanmoedigend en warm. ‘t Stad op zijn zondags…
Twee kikvorsmannen geven een demonstratie reddend zwemmen. Dat het om een oefening en niet om een ongeluk gaat, wordt op slag duidelijk als de redder zijn slachtoffer op het droge hijst. Hij past mond op mondbeademing toe en ritst het neopreen pak van de drenkeling open. Waarop die plots bij volle bewustzijn komt, schrikt en luid zegt: ‘hey, nie álles oitduun hé’. Alle omstaanders schieten in de lach. Het is niet eenvoudig geweest om van Boekenberg een ecologische zwemvijver te maken. Absoluut niet simpel zelfs. Maar het loont de moeite en is alle inspanningen waard.