Burgemeester van Antwerpen.be

Donderdag 8 september was ‘t persconferentie over ’t bal. Die deed mij goesting krijgen.
Het zal plezant worden volgend weekend.
Er zijn natuurlijk de ‘vaste’ ingrediënten: de sfeer en ambiance van Radio Modern, onze vertrouwde plek aan de Schelde, eel Aantwaarpe welkom en gratis toegang voor iedereen.
Maar er zijn twee dingen die mij naar dit bal (het is intussen al het 9de) speciaal doen uitkijken: dit jaar geven de mannen van Halve Neuro de aftrap. Zij trekken het bal op gang. Wie Halve Neuro op de velo wil zien, moet dus op tijd komen.

Verder krijgen de Boppin’Benvis Brothers deze keer hun eigen, spectaculaire veejays: een grafische jamsessie met de Cyclop Max van Philip Paquet en Gilliom. Via een ‘tagtool’ tekenen deze duivelskunstenaars live bewegende beelden op groot scherm. Ze hebben ons op de persconferentie al een voorproefje gegeven. Dat belooft! Denk daar nog goeie muziek en een enthousiast publiek bij en het kan niet meer kapot. Nic Smets heeft gelijk met wat hij op facebook postte: volgende week zondag zal ik inderdaad waarschijnlijk een ‘halve Patrick’ zijn!

Zaterdag kon ik er niet zijn. Zondag wel. En toen was het ‘full house’ op het Sint-Jansplein. Even leek het zelfs alsof de reuzen terug waren in 't stad. Zoveel mensen haastten zich door de straten naar of van ‘the place to be’: het jaarlijks concert van de filharmonie… Ik hoorde een toeschouwer zeggen : “Dat begint hier meer en meer op een echt festival te trekken. In ‘t begin kwamen hier alleen de abonnees en de habitués. Mensen die in de Singel altijd naar de filharmonie en klassieke muziek gaan luisteren. Dat is niet meer het geval. Tegenwoordig komt iedereen.” De man heeft gelijk. Hij had het niet juister kunnen zeggen. Zondagavond hebben duizenden mensen bewezen dat het werkt. Dat het de moeite loont om als gerenommeerd instituut op straat te komen en de pleinen plat te spelen. Je krijgt er vierduizend man publiek voor in ruil. Bovendien op een plek die Kurt Van Eeghem consequent ‘de grootste en schoonste concertzaal te wereld’ blijft noemen. Misschien wat overmoedig en een beetje overdreven. En toch ook weer niet. Vierduizend mensen, dat moet je verdienen. (Weliswaar niet elke dag. Maar op z’n minst één keer per jaar). Goeie wijn en een concert van de filharmonie op het Sint-Jansplein: méér moet dat voor mij niet zijn.

Het is Benjamin Verdonck die ermee is begonnen. Lang voor wij het in onze beleidsplannen handjes en voetjes probeerden te geven, deed hij het al. Tien jaar geleden ging hij in een boomhut op het Sint-Jansplein wonen om daar ‘spektakel’ te maken. Hij was de eerste die met opzet deze plek koos. Al werd er toen nog eerder meewarig en hoofdschuddend over gesproken in termen van: ‘zot zijn doet blijkbaar geen zeer’. In 2001 deed inderdaad niets vermoeden dat hij een trendsetter zou zijn. Intussen is het jaarlijks concert van de Filharmonie op het Sint-Jansplein een traditie geworden en iedere keer opnieuw een succes. Dit jaar doen trouwens óók de Opera en het Ballet van Vlaanderen opnieuw mee. Dat doet me veel plezier: drie klassiekers met klasse, drie instituten van topkwaliteit die hun ramen en deuren opengooien, onze openbare ruimte betoveren en ‘t stad gebruiken als speeltuin. Ik hoop dat ik er zondag geraak. Jazzmuzikant Jef Neve aan de piano zou ik niet graag missen.

www.klassiekindestad.be
www.bejamin-verdonck.be
www.jefneve.be

Een andere ‘klassieker’ dit weekend zijn onze bevrijdingsfeesten. Taptoe en bevrijdingsbal zijn in Antwerpen niet meer weg te denken. Maar dit jaar is er ook van alles anders te doen op onze pleinen die voor de gelegenheid ook nostalgische jaren 40- retronamen krijgen. Voor wie wil weten wat er te zien is op de Place Pellicule, te horen op de Place Partiture, te koop op de Place Commerce of wat je kan beleven op het veelbelovende ‘Plein d’Amour’: www.bevrijdingsfeesten.be

Maandag eindelijk eens in Bibi geraakt, de tijdelijke zomerbar in ‘t Steen. Dat was me tot nu toe nog niet gelukt. Iedere maandagavond, nog tot 30 september, is het er ‘young talent day’. Met af en toe optredens en altijd live-tekenaars. Soms wel een stuk of twintig.

Die avond kwam ik er Linda van stripwinkel Mekanik tegen en de spilfiguur van deze tekenavonden: Jangojim
Op het terras was het novemberkoud en kil. Binnen gezellig en gemoedelijk. Jangojim vroeg het me vriendelijk en ik kreeg zin om mee te doen. Zelf heb ik het vuurschip van de ‘Zomer van Antwerpen‘ nog niet zien voorbijvaren. Maar ondanks alle informatie en communicatie vooraf is onze brandweer er wel al moeten voor uitrukken. Iemand had alarm geslagen: boot in brand! Daarom heb ik dat ‘spookschip’ getekend.

Later op de avond werden er ook nog stoere zeemanstattoo’s gezet op sommige landrottenarmen. Daar heb ik me echter niet aan gewaagd.

Ik realiseerde me plots ook dat ‘bij bibi’ antwerps is voor ‘bij mij’. Dan is de naam van dit café goed gekozen. Mensen voelen zich hier duidelijk thuis. Zowel de 84-jarige apotheker op rust die er stond te dansen als nachtburgemeester Vitalski die toevallig óók kwam binnengewaaid.
Plaatsen waar mensen zich thuis voelen om hun eigen ding te doen: zo kunnen er niet genoeg zijn in ‘t stad.

www.jangojim.be
www.mekanik-strip.be

1 september 2011. Ook in Antwerpen stappen enkele duizenden kinderen voor het eerst met een klein hartje door die vaak te grote schoolpoort. Om vervolgens op een grote open plek te komen vol leeftijdsgenootjes. ’t Stad in’t klein. Sommigen onder hen vertellen met weidse gebaren stoere vakantieverhalen tegen hun vriendjes die ze herkennen van voor de zomervakantie, anderen staan aan de zijkant, stil en afwachtend te observeren. Mama’s en papa’s die zakdoeken bovenhalen om de traantjes van de allerkleinsten te drogen en het er stiekem ook zélf moeilijk mee hebben nu hun kindje plots zo “groot” is geworden.

Je moet niet noodzakelijk door een schoolpoort gaan om een ‘eerste schooldag’-gevoel te hebben. Vandaag heb ik ook zo’n gevoel. Ik heb namelijk een facebookaccount geopend. Voor wie opgroeit met sociale media gaat dat schijnbaar vanzelf. Voor mij niet. Dit is een nieuwe wereld die ik betreed en ik voel me weer als die kleine jongen met een te grote boekentas die de grote schoolpoort voor het eerst binnenstapt. Ik kijk ernaar uit en hoop natuurlijk ook nieuwe vrienden te maken. Zo kan ik van nog meer Antwerpenaren horen wat hen bezig houdt in ‘t stad en hoe we samen van Antwerpen een nog betere plek kunnen maken.