Burgemeester van Antwerpen.be

Het ís hondenweer. Maar daar trekken de kinderen zich niks van aan. Ze zingen luidkeels: ‘Belpaire is onze school, met een vlieger als symbool’. Ze roepen mij op het podium. Dat doen ze op dezelfde manier zoals ze figuren te voorschijn halen in de poppenkast: door keihard BUR-GE-MEES-TER te brullen. Eén jongetje wijkt wat af en scandeert ‘Pa-trick, Pa-trick’.
Dat roept natuurlijk iets makkelijker …

Ik verontschuldig me omdat ik geen hoge hoed en sjerp draag. Als ik hen vraag of ze weten wat in de schuif van mijn bureau op het Schoon Verdiep ligt, zeggen ze overtuigd: ‘ja natuurlijk, een vliegtuig!’. Volwassenen geloven me zelden als ik zeg dat ik dat daar écht heb. Kinderen vinden het logisch dat ik dat van de burgemeester van Samson heb geleerd.

En dan mag ik deze nieuwe lagere school op de Haantjeslei openen zoals dat van officiële openingen in de boeken staat: met een schaar die op een kussentje ligt het lint doorknippen. Ze heet Belpaire. Naar juffrouw Maria Elizabeth Belpaire die in 1902 een school stichtte waarin meisjes dezelfde kansen moesten hebben als jongens.

Prima naam voor ’n school in ‘n stad die vindt dat álle kinderen gelijke kansen moeten krijgen. En waar het onderwijs -speels als een vlieger- hoge toppen wil scheren !

De Fransen noemen het ‘l’embarras du choix’. Die uitdrukking geeft -denk ik- vrij goed weer wat onze stadsgenoten is overkomen toen ze de voorbije weken voor de eerste keer een ‘Antwerpenaar van ‘t jaar’ konden kiezen. In deze wedstrijd die ATV, Radio 2 en de Gazet van Antwerpen samen organiseerden, zaten namelijk alleen klasbakken en kleppers. Dat maakte de keuze moeilijk. Er waren tien genomineerden. Een soort ‘spiegel van ‘t stad’. Van de kwaliteiten die Antwerpen heeft en van de variatie die er leeft. Topacteurs Reinhilde Decleir en Matthias Schoenaerts. VTM-vedette Astrid Bryan, sterrenchef Johan Segers, MAS-architect Willem Jan Neutelings. Klassemuzikanten Axl Peleman en Bart Peeters, cafébaas en Benidorm Bastard Jean-Jacques Tamba. Architect Willem Jan Neutelings kreeg de minste punten. Maar daar hoeft de man niet van wakker te liggen. Het MAS is nog maar een paar maanden open en kreeg in die tijd al meer dan 700.000 bezoekers over de vloer. Dat zijn er zo’n kleine 100.000 per maand. Zoiets is natuurlijk een poll van een heel andere orde. Maar wel één die ook kan tellen! Voor de titelstrijd werd het een nek-aan-nek race tussen Alex Agnew, de comedian voor wie het sportpaleis te klein is, en jonge hond en danstalent Sihame El Kaouakibi. Haar kennen we van het slotspektakel van het Antwerpse jongerenjaar en van Let’s Go Urban. Zo heet de dansschool die zij begon en die intussen al 500 jongeren telt. Jongeren dragen Sihame duidelijk op handen. Ze hebben massaal voor haar gestemd. Zij maakten haar tot winnaar en ‘Antwerpenaar van het Jaar’. Dat een nog relatief onbekende Antwerpse twintiger deze prijs krijgt, doet me plezier. Fijn om juist deze winnares te hebben vlak na het jaar dat Antwerpen Europese jongerenhoofdstad was. Het getuigt ook van de open geest en durf die onze stad heeft. Jongeren krijgen er ruimte om te experimenteren én de kans om dingen uit te proberen.

Van harte gefeliciteerd, Sihame. En ‘let’s go urban’!

www.letsgourban.be

Vrijdagavond was ik te gast bij 5.500 (!) vrouwen. Welke man zou me daar niet om benijden? De kvlv - het katholiek vormingswerk van landelijke vrouwen (ook wel bekend onder hun oude naam ‘de boerinnenbond’) - vierde in de Lotto Arena het eeuwfeest van hun beweging. Dat deden ze met veel luister op een groot congres voor hun bestuursleden. Nu heeft die kvlv zo’n 107.000 leden. En 13.000 daarvan hebben een bestuursfunctie. Ze waren dus verplicht om op hun uitnodiging te zetten ‘wees er snel bij, het aantal plaatsen is beperkt’. De gánse Lotto Arena afhuren en dan nóg moeten schrijven dat de plaatsen beperkt zijn… Wie doet hen dat na? Wie beweert dat het verenigingsleven in Vlaanderen op sterven na dood is? Wie ruikt al overal chrysanten? Ik was in ieder geval bijzonder onder de indruk van hun grote dynamiek en enorme slagkracht. Vind het ook straf dat deze kvlv vrouwen het geen punt vinden om de mannelijke burgemeester van de grootste stad uit te nodigen in plaats van de burgermoeder van een landelijke gemeente. Qua openheid en ruimdenkendheid kan dat tellen.

Zaterdagmiddag werd ik in de Singel voor een livepubliek een uur lang op de rooster gelegd door radiojournalist Werner Trio. Hij legde me het vuur aan de schenen en gaf geen cadeaus. Maar hij had zijn huiswerk grondig gemaakt. En in zo’n lang(er) gesprek krijg je tenminste ook de kans om je verhaal genuanceerd te vertellen. Volgende week zaterdag, op 21 januari, wordt dit gesprek in ‘t programma ’Trio’ uitgezonden op Klara.

Zondag heb ik al een kleine voorstudie gemaakt van wat ik op de rugzak wil tekenen die eind januari in de Kammenstraat geveild zal worden op het slotevenement van de campagne van ‘Designers Against Aids’. Dat is natuurlijk kort dag en ik heb weinig tijd. Toch vind ik niet dat ik dit kan weigeren. Tekenen is trouwens iets dat ik graag doe.

Dit is slechts een kleine greep uit het voorbije weekend. In mijn ogen geen foltering of kwelling. Laat staan een hondenstiel. (zie artikel DS 14/01/2012)
Dat Beerschot zaterdag zwaar is afgedroogd door Standard laat ik even buiten beschouwing.

Een mens kan -per slot van rekening- niet álles hebben.

'Eén op de vijf burgemeesters stopt er voortijdig mee' kopte deze krant afgelopen week. Burgemeester zijn is een hondenstiel en de mondige burgers zijn een echte pest, mocht de lezer opmaken uit de rest van het artikel. De statisticus in mij - niet dat daar veel statistiek bij komt kijken - zegt nochtans dat vier op de vijf burgemeesters hun termijn dus wel uit doen. Ik vraag me af in welke sector 80procent van de leidinggevenden met zo'n ruim pakket aan verantwoordelijkheden het gemiddeld zes jaar volhoudt in dezelfde functie. En tussen haakjes: het gros van de 'getuigen' die de lezer van de onleefbaarheid van het ambt moesten overtuigen, had er al meerdere termijnen van zes jaar opzitten.
Maar goed, 20 procent van de burgemeesters houdt er dus voortijdig mee op. Alleen doen de meesten die ik ken dat vanwege een politieke afspraak die al jaren vastligt of ruimen ze plaats om hun verwachte opvolger in poleposition naar de verkiezingen te brengen. En dus allerminst omdat het burgemeesterschap een hondenstiel is, laat staan een aanslag op hun gezondheid. Ik wil er in ieder geval alles aan doen om in oktober opnieuw voor zes jaar burgemeester van 't Stad te worden. En als ik de geruchten mag geloven, zijn er nog een heleboel anderen die ook graag het Schoon Verdiep willen inpalmen.
De waarheid is dan ook, beste lezer, dat er geen mooiere job bestaat dan het burgemeesterschap. Hoeveel mensen krijgen het vertrouwen om samen met een ploeg van gelijkgezinden een traject van zes jaar uit te stippelen? Hoevelen mogen vervolgens elke dag bouwen aan dat project met een team gespecialiseerde medewerkers? En hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze betaald worden om zo'n aangenaam mogelijke leefomgeving te creëren voor hun kinderen en die van al hun stadsgenoten?

Als burgemeester mag ik 'smorgens samen met de collega-schepenen beslissen over de aankoop van publieke huurfietsen, 'smiddags bekijken we met ons team stadsontwikkelaars de plannen voor een groot park en een speelpleintje in de nieuwe stadswijk en 'savonds openen we het meest besproken museum van het land. Als de mensen van ons Zorgbedrijf weer eens een rusthuis hebben laten renoveren, worden we getrakteerd op een onverwachte kus van een bewoonster tijdens de receptie. Samen met de mensen van Opsinjoren worden we hartelijk ontvangen op eender welk van de duizenden buurtfeesten die de stad ondersteunt. En 'snachts blijf ik toch nog dromen van dat nieuwe voetbalstadion. Geef toe, er zijn minder boeiende en dankbare jobs.

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar kent u een baan waar dat wel het geval is? Als hoofd van de politie en brandweer moet elke burgemeester soms moeilijke beslissingen nemen. Je wordt soms geconfronteerd met menselijke drama's, waarbij je alleen maar machteloos kunt toekijken en je wordt geregeld ter verantwoording geroepen voor situaties die je zelf ook graag anders had gezien. Maar we moeten allemaal de bluts met de buil nemen. Wie alleen verantwoordelijk wil zijn voor de dingen die goed lopen, weet niet wat verantwoordelijkheid is. Bovendien worden burgemeesters ook beloond voor het opnemen van hun verantwoordelijkheden. Over het algemeen worden we met veel respect behandeld door onze stadsgenoten. Voor elke klacht- of scheldmail die we krijgen, ontvangen we evengoed een aanmoediging.

Ja, de tijdgeest en technologie hebben als gevolg dat politici makkelijker bereikbaar zijn. Burgers, actiecomités, media en oppositie kunnen tegenwoordig veel eenvoudiger hun gedachten delen met een ruim publiek. Maar dat is geen kwalijke evolutie. Integendeel. Het is net een van de essentiële verworvenheden van onze rechtsstaat dat iemand met minder formele macht zonder enige inhoudelijke beperking kan zeggen wat hij denkt van de traditionele 'gezagsdragers'. Zelfs als dat op vervelende of ronduit onbeschofte toon gebeurt. Op moreel vlak kun je bezwaren hebben tegen the right to be rude, als democraat kan je het alleen maar respecteren. Is dat op persoonlijk vlak altijd even aangenaam? Nee. Is het op maatschappelijk vlak te verdedigen? Absoluut. Samenlevingen waar het niet kan, bestempelen we terecht als dictatoriale regimes waar het wachten is tot de lente aanbreekt. We beseffen al te weinig wat voor een zeldzaam en waardevol gegeven dat nog altijd is. Ikzelf zou alleszins geen burgemeester willen zijn van een stad waar het anders is, laat staan dat ik er graag zou wonen.

Er is al heel wat gepalaverd, gediscussieerd en zelfs gedoctoreerd over hoe het best om te gaan met de 'nieuwe, mondige burger'. Nochtans is het vrij eenvoudig: van terechte kritiek kan je alleen maar leren en op alle klachten en bekommernissen geef je een beleefd antwoord, zelfs al gaat het om scheldproza (de ervaring leert trouwens dat je dan vaak alsnog een bedanking krijgt). Als burgemeester moet je altijd vooruitdenken, maar ook geregeld achteromkijken om te zien of iedereen nog wel kan en wil volgen. Dat is geen hondenstiel, dat is een eer en een voorrecht.

foto: © www.streetartutopia.com

De Standaard

Door de geboorte van mijn zoontje kon ik vorig jaar niet op hun nieuwjaarsreceptie zijn in de Berendrechtstraat op ‘t Kiel. Blij dat het dit jaar wel is gelukt en dat ik nu de vzw inspiration persoonlijk heb leren kennen. Monica De Coninck en Güler Turan hadden me er al over verteld. Niks dan goeds. Als ik hoor en zie wat deze vzw doet en hoe ze dat aanpakken, versta ik direct waarom. Inspiration is eigenlijk een eigentijdse vrouwengilde, maar dan Turks. Bovendien richten ze zich niet uitsluitend tot (arbeiders)vrouwen of enkel tot mensen van Turkse origine. Ze staan open voor iedereen. Dat lijkt hen trouwens behoorlijk goed te lukken, ook al bestaat deze vzw nog maar twee jaar. Hun activiteiten zijn dan ook zeer gevarieerd: van een citytrip naar Londen, over een workshop ‘papiermarmeren’, tot een seminarie over energiebesparing en een rondetafelgesprek over stress op het werk. Van een bezoek van de korpschef en een gesprek over veiligheid, over een cursus Afrikaanse cultuur, tot een sessie kleuranalyse ‘om je persoonlijke uitstraling te vergroten’. Het meest ben ik echter onder de indruk van de energie die deze vrouwen uitstralen. Van hun engagement, hun rustige zelfzekerheid en van de bescheiden vanzelfsprekendheid waarmee zij ‘girlpower’ in het Turks vertalen. Zij praten niet over netwerken. Zij doen het. Het zijn straffe madammen. Ik ben trots dat ze mij niet de burgervader maar onze burgemeester noemen. Zij zijn in deze stad even thuis als ik.

http://www.inspirationvzw.be