Burgemeester van Antwerpen.be

‘s Morgens vroeg nog striemende regen. Maar als ‘t stad trakteert, doet het weer dat meestal óók. Volop zon dus op de Grote Markt. En ook andere -vertrouwde- ingrediënten zoals: veel, veel volk. Allemaal goedgezinde mensen die elkaar het beste komen wensen en geduldig in de rij staan voor eten, drinken en A-gadgets. Een paar plezierige verrassingen ook: de verklede kapoenen van de zeescouts die voor ‘t stadhuis luidkeels ‘driekoningen’ zingen. En een koppel Japanse toeristen die hun toch al iets smallere ogen nóg wat nauwer toeknijpen en tijdens de obligate Brabofotoshoot verbijsterd vragen: “is this every sunday?” Waarop een Antwerpenaar goedmoedig antwoordt: “neeje, dat nu ook weer niet. Maar ‘t zou hier anders wél kunnen”. Ik moet denken aan de uitspraak van Will Rogers die ik dit jaar op mijn nieuwjaarskaart heb gezet: ‘ook al zit je op ‘t juiste spoor, je wordt platgereden als je stil blijft staan’. Wij gaan in 2012 verder met ‘t stad. En het is een fijn gevoel dat er zoveel Antwerpenaars met ons meedoen!

Het weer miezert. De sfeer allesbehalve. Ze hebben Sven de Leijer zelfs een andere job moeten geven. Een applausmeester is op de Groenplaats immers niet nodig. De ambiance komt vanzelf. Daniël Termont en ik zijn te gast in de Glazen Show. Mijn Gentse collega geeft er het beste van zichzelf: een dag met hem als burgemeester. Ik veil mijn homemade Mandela. Ben benieuwd op welk ‘schoon verdiep’ dit terecht zal komen. Hoop vooral dat het genoeg opbrengt voor ‘t goede doel. En dat mensen door Jan Eelen en Frank Focketeyn ‘den draad’ niet zijn kwijtgeraakt :-) Maar dat denk ik niet. De eerste avond van Music For Life in ‘t stad is in ieder geval veelbelovend begonnen. We do give a shit. En hopelijk óók veel geld!

Zondag 18 december overleed Vaclav Havel, held van de fluwelen revolutie in Tsjecho-Slovakije. Een president die de politiek combineerde met de schone kunsten, het is een zeldzame combinatie. In 2005 had ik het geluk hem op het stadhuis te kunnen ontvangen. Die ontmoeting liet een blijvende indruk na.

De meeste mensen denken als ze ‘BIN’ horen net iets eerder aan ‘Osama Bin Laden’ dan aan ‘Buurt Informatie Netwerk’. Maar dat zal niet blijven duren! Er zijn immers al 459 BIN’s in Vlaanderen. Meer dan de helft daarvan (241) in onze provincie Antwerpen. En reeds 30 bij ons in ‘t stad. Zo’n buurtinformatienetwerk is een nauwe samenwerking tussen bewoners, stadsbestuur en politie. Drie partners die de handen in elkaar slaan in plaats van mekaar met de vinger te wijzen en de bal voortdurend naar elkaar door te spelen. Zoals in elke goeie relatie geven zij ieder het beste van zichzelf: de bewoners brengen hun affiniteit met de omgeving in. Zij zijn de oren en ogen van de buurt. De politie levert vakmanschap en inzetbaarheid. Zeven dagen op zeven. Vierentwintig uur op vierentwintig uur. Het stadsbestuur maakt mogelijk, versterkt (onder andere door naast de wijkagenten nu ook nog wijkpolitie in te zetten en door de politiekantoren te verhuizen naar drukke winkelstraten). En… ziet dat het goed is. Vrijdagavond hebben we in de gastvrije Lessius Hogeschool met toeters en bellen de 10de verjaardag van BIN-Harmonie gevierd. Terecht. Want deze BIN getuigt van ‘n groot organisatietalent en een nog grotere betrokkenheid. Het goot water en ‘t was geen weer om een hond door te jagen. Toch kwam er massaal veel volk opdagen (en zélfs een hond)! BIN-Harmonie heeft de slogan ‘ ‘t stad is van iedereen’ goed begrepen. Zij beseffen dat dit óók betekent dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet opnemen. En ze doen dat uitstekend. Dank daarvoor.

foto: © www.streetartutopia.com

http://www.5345.be/N_Bin.html

www.binharmonie.be

‘Ik zou wel eens willen weten waar ik naartoe moet om te weten waar ik naartoe moet.’ Zo formuleerde één van de deelnemers het dinsdagmiddag 13 december, op het Mechelseplein. Mensen die in armoede leven, voerden er actie voor ‘duidelijke taal’. Met getuigenissen vertellen ze me hoe ze verloren lopen in de administratie. Ze doen een symbolische stoelendans om te laten zien hoe ze van het kastje naar de muur gestuurd worden en laten me zelf lezen hoe moeilijk en onbegrijpelijk de meeste brieven zijn. Kafka in deze tijd. In onze eigen stad. Wat ze vragen is terecht : verstaanbare papieren, eenvoudige procedures en een toegankelijke dienstverlening. Dat zijn dingen die ik voor élke Antwerpenaar wil. Iedereen heeft immers recht om te weten waar hij aan toe is en op een klantvriendelijke behandeling. Maar ik versta dat dit voor hen nóg belangrijker is dan voor anderen. Als je ‘overleven’ afhangt van documenten mogen die zeker niet onbegrijpelijk zijn. Daar hebben ze volledig gelijk in. We doen in ‘t stad wel al ons best om zo weinig mogelijk drempels in de dienstverlening te hebben. Maar ons best is niet genoeg. Dat heb ik duidelijk gezien en neem ik mee. Wordt dus vervolgd…