Burgemeester van Antwerpen.be

Ik kon door mijn rugoperatie jammer genoeg niet zelf gaan kijken. Maar duizenden Antwerpenaars hebben dat in mijn plaats gedaan. En als ik de verhalen mag geloven, zijn Brabo en onze kathedraal het voorbije weekend beslist jaloers geweest op alle aandacht die de ‘little people’ van Slinkachu kregen. Twee dagen lang waren zij onmiskenbaar de meest gefotografeerde items in ’t stad. Zowat iedereen die hen kwam opzoeken had een fototoestel of smartphone bij. Daar kon zélfs de klassieke groep Japanners op de grote Markt niet tegenop! Voorlopig is deze foto die Reinhard Vanreusel op de facebookpagina van ’t district postte mijn favoriet: een lachende Gulliver die met grote reuzenogen kijkt naar de Lilliputvoetballer die met ‘n krijtje zijn eigen speelveld tekent. (Dat het mannetje geen mauvewitte tenue draagt, is een detail dat ik voor een keer door de vingers wil zien ;-) ). Veel belangrijker is dat ook bij ons in ‘t stad bijzonder goed gelukt is wat deze straatartiest met zijn minimensjes beoogt. Zijn figuurtjes brachten veel volk op de been. Ze zorgden voor animo en interactie. En ze doén mensen inderdaad op een totaal andere manier kijken. Alle vrijwilligers hebben verhalen over de vrouwelijke copycat die in Antwerpen rondwaarde, en over de man die zelf kleine autootjes had meegebracht om bij de installaties te zetten. Maar ze vertellen vooral over de ontroerende zorg die alle bezoekers -van jong tot oud- voor de kwetsbare figuurtjes voelden. Onze plichtsbewuste witte tornado’s hadden bijna een vuilniszak mét kunstwerk voortijdig opgeruimd. En vrijdagavond al is het voetballertje in het Harmoniepark door Slinkachu ‘gereanimeerd’ moeten worden. Omdat hij was geveld door...een bal van spelende kinderen. Symbolischer kan bijna niet. En het is exact waar deze straatkunst voor is bedoeld.

www.facebook.com/slinkachu.2018antwerpen

foto: Reinhard Vanreusel

Had het direct gekocht maar nog geen tijd gevonden om het te lezen.
Dankzij mijn hernia nu wel: het meest recente boek van Erik Vlaminck.
‘Brandlucht’ is een familiekroniek. Er komen drie vrouwen (en tussendoor ook één man) aan het woord die elk hun eigen verhaal vertellen. Allemaal zijn ze onderhevig aan dat bizarre fenomeen dat je in veel families tegenkomt: ze doen mekaar constant de duvel aan en toch kunnen ze elkaar niet loslaten.
In ‘Brandlucht’ rekenen drie generaties vrouwen af met de demonen uit het verleden. Driestemmig vertolken ze volstrekt verschillende versies van eenzelfde waarheid. En alledrie hebben ze gelijk.
Brandlucht is het verhaal van gewone mensen die proberen om te gaan met de kleine en grote drama’s van het leven. En het is zo geschreven dat het lijkt alsof de personages naast je op de zetel zitten. Want dat kan Erik Vlaminck als geen ander: je meenemen naar een tijd die die je niet hebt meegemaakt en je toch het gevoel geven dat je dit zelf beleeft. ‘Brandlucht’ is een vintage Vlaminck van de rasverteller op zijn best. Donker. Met veel humor. In de spreektaal van mensen van vlees en bloed.
Wat het verhaal bovendien nog een extra dimensie geeft, is dat het zich afspeelt in Canada. In de stad Ontario waar meer dan de helft van de inwoners uit Vlaamse en Nederlandse emigranten bestaat. Kort na de Tweede Wereldoorlog zijn immers duizenden Vlamingen en Nederlanders daar hun geluk gaan beproeven. En zoals het een echte migrantengemeenschap betaamt, houden zij ginds de tradities van het vaderland levend. Ze organiseren er wielerwedstrijden, bouwen er duivenkoten en een Belgian Hall, drinken er hun eigen ingevoerde pintjes of eten beschuit met hagelslag. Je bent van waar en van wie je vandaan komt. En het heimwee blijft...
In die zin doet ‘Brandlucht’ me trouwens denken aan de legendarische periode van de Red Star Line. Voor miljoenen Europeanen begon in de Antwerpse loodsen van deze scheepvaartmaatschappij de overtocht naar een nieuw leven in Amerika. Ons Red Star Line museum is nog niet klaar. Dat opent zijn deuren pas in 2013. Maar dit weekend start –bij wijze van voorproefje- alvast het Red Star Line festival. Met op 29 april, 5,6,12 en 13 mei ook ‘een spoor van verhalen’. Je wordt zelf een expat en  herbeleeft er de tocht van de landverhuizers van toen. Net als zij vertrek je aan het Centraal Station en zoek je met een kaart en een koffer vol angst, nieuwsgierigheid, verwachting en hoop de weg naar de Rijnkaai. Onderweg word je verrast door onverwachte ontmoetingen en meeslepende verhalen.
Net als ‘Brandlucht’ absoluut een aanrader en beslist niet te missen!

info& tickets: www.redstarline.be

Op dit ogenblik ligt deze site even ‘plat’ als ikzelf. Dat zal nog een tijdje zo blijven. Want voorlopig kan en mag ik niet op pad in ’t stad. De operatie aan mijn rug is weliswaar uitstekend verlopen en ik herstel goed. Ik heb geen pijnstillers meer nodig en mag elke dag al vijf of zes keer tien minuten stappen in huis. Maar zes weken platte rust zijn nu eenmaal inherent aan zo’n hernia operatie. Dus zeker nog tot 11 mei vervangt Robert Voorhamme me als burgemeester. Vanaf dan hoop ik stap voor stap terug op post te zijn op ’t schoon verdiep. Voorlopig speel ik echter noodgedwongen een thuismatch. Horizontaal dan nog wel. Zitten is en blijft de eerste tijd immers strikt verboden... Gelukkig zijn er boeken en lukt liggend lezen redelijk goed. (Al krijg je wel vrij snel kramp in je armen als je een dikke klepper van een paar honderd bladzijden lang boven je hoofd moet houden). Vanaf volgende week zal ik hier dus af en toe berichten over wat ik lees. En verandert deze blog tijdelijk in een soort boekenrubriek. Tot ik weer op de been ben en mijn hernia definitief ‘achter de rug’ is. What’s in a name...

foto: www.streetartutopia.com

Woensdag 21 maart nog eens zelf les gekrégen. Van Dirk Bicker, directeur van basisschool ‘De Wereldreiziger’. Die naam is deze school op het lijf geschreven en een vlag die absoluut de lading dekt. De Wereldreiziger heeft 345 leerlingen en 78 (!) nationaliteiten. Bovendien veel anderstalige nieuwkomers die slechts minder dan 9 maanden hier zijn. Bijna 87% van de leerlingen behoort tot een maatschappelijk kwetsbare groep. Toch vangt De Wereldreiziger deze ‘va et vient’ op met dezelfde flair waarmee internationale elitescholen dat doen. En haalt ze spectaculaire resultaten. Niet alleen als het op rapporten aankomt. Ook wat betrokkenheid van ouders betreft. In deze school met een wirwar van talen en culturen komt 85% van de ouders op oudercontact. Dat is een bijzonder hoog percentage.
Deze school slaagt uitstekend in haar opdracht omdat ze ‘het leven zoals het is’ accepteert. Ze wil niet terug naar hoe het vroeger was. Ze neemt de werkelijkheid zoals die zich nu voordoet als uitgangspunt. En ziet die als kans. Niet als probleem. Ze probeert die fel veranderde situatie ook niet in een intussen achterhaald schoolsysteem te duwen. Ze past haar denkkaders aan. Voor een elfjarige Tjetjeen die qua taalvaardigheid misschien inderdaad nog op niveau eerste leerjaar zit, is het veel belangrijker om met leeftijdsgenoten in de klas te zitten dan met kinderen van zijn taalniveau. Want als hij goed in zijn vel zit, leert hij beter. En met een beetje vindingrijkheid is die taalachterstand trouwens ook op een andere manier in te halen. De Wereldreiziger durft buiten de lijntjes kleuren. Toch blijft ze als school resoluut trouw aan haar belangrijkste taak en eerste opdracht : iedere leerling de best denkbare onderwijskwaliteit bieden.
Ik wens elke Antwerpse leerling en iedere nieuwkomer in A als stad van aankomst zo’n ‘aanlegsteiger’ toe. Ze zijn er in goeie handen.
‘t Stad is de wereld. En een school als deze geeft de toekomst nú vorm.

www.sbq.be

Twee kanten van dezelfde medaille. Zo noemt de Antwerpse modejournaliste Ninette Murk haar beide ‘kindjes’, de organisaties die zij opgericht en gesticht heeft: Beauty Without Irony en Designers Against Aids. De basisfilosofie is simpel. Er zijn volgens haar twee manieren om de wereld te verbeteren: door mooie dingen te maken en door lelijke te bestrijden. Beauty Without Irony doet vooral het eerste. Designers Against Aids beklemtoont eerder het tweede. DAA bestaat al sinds 2004. In ‘t begin maakten ze vooral T-shirts. Die werden bijzonder enthousiast onthaald en haalden met gemak de wereldpers, maar de verkoop liep voor geen meter. Dat veranderde echter drastisch toen Ninette ging samenwerken met partners als H&M, JBC, Delvaux, Marc Jacobs. Vorig jaar bood Eastpak zich aan als sparringpartner.

Meer dan 130 artiesten uit 17 landen deden mee aan het project en namen een blanco Eastpakrugzakje onder handen. Grafici, productontwikkelaars, deejays, juwelenontwerpers, bekende chefs en… een burgemeester.

‘Mayor Against Aids’, ik geef toe, het klinkt wat bizar. En ik heb ook niet de pretentie me te kunnen meten met designers. Toch heb ik met plezier zelf ook zo’n rugzakje bewerkt. Omdat het belangrijk is HIV/AIDS op de internationale agenda te houden. Zowel in de media als bij het grote publiek.

Het resultaat van dit DAA-project, een 200-tal gepimpte rugzakken, kan je bekijken op www.eastpak.com/artiststudio. Vanaf 19 maart worden ze daar ook geveild.

De opbrengst gaat integraal naar Designers Against Aids.