Burgemeester van Antwerpen.be

‘Niet voor macho’s en mannetjesputters’. Dat zou in de taakomschrijving van onze buurttoezichters kunnen staan. Batmanallures kunnen we daar immers niet gebruiken. Voor deze moeilijke job hebben we mensen nodig met een groot hart voor ‘t stad en de soms vreemde vogels die er wonen. Buurttoezichters kijken, luisteren, signaleren, voorkomen, bemiddelen, helpen, lossen op en -als het nodig is- grijpen ze in. Vroeger konden ze problemen en wangedrag enkel melden. Sinds een paar jaar kunnen ze echter ook verbaliseren. Dat geeft hen meer armslag.

We hebben in Antwerpen 47 buurttoezichters in mauve-wit uniform en 18 in burger.

Maar deze relatief kleine ploeg verzet veel werk. Vorig jaar: 4602 sluikstortmeldingen, 2243 samenlevingsproblemen, 890 verwaarloosde gevels en 5700 pv’s. Dat is niet niks als je bedenkt dat er maar 365 dagen in een jaar zijn!

Gisteren, vrijdag 18 november, hebben we op ‘t stadhuis de verjaardag van 20 jaar buurttoezicht gevierd.

Voor mij een kans om hen te feliciteren met hun werk en hen daarvoor te bedanken.

En van Mahmut, die dit werk al sinds het prille begin in 1991 doet, heb ik geleerd dat er trouwens ook ‘n grote gelijkenis is tussen de job van buurttoezichter en die van burgemeester: we weten altijd hoe onze dag begint, maar nooit hoe hij verder verloopt en eindigt!

foto: © www.streetartutopia.com

En dat bedoel ik niét figuurlijk. Deze keer mag je het letterlijk nemen. Heb met Ludo en Marc op ‘t schoon verdiep deze nieuwe wielerwedstrijd boven de spreekwoordelijke doopvont gehouden. Hij zal ‘World Ports Classic’ heten en het wordt een tweedaagse. Van Rotterdam naar Antwerpen en terug. Fiere peter is Christian Prudhomme, de directeur van de Tour de France.

Hou er alvast rekening mee in je vakantieplanning en zorg dat je op tijd weer hier bent. Deze WPC zal volgend jaar immers voor het eerst gereden worden op 31 augustus en 1 september. Als een soort ‘naspel’ van de Ronde van Frankrijk die in 2012 al op 30 juni start, een week vroeger dan gewoonlijk wegens de Olympische Spelen in Londen .

Een koers tussen twee grote havensteden. Dat betekent veel wind en veel kasseien. En dus óók veel spektakel ! Een wielerwedstrijd tussen Rotterdam en Antwerpen. Dat betekent: veel volk en veel ambiance. En daarmee slaan wij drie vliegen in één klap: we krijgen een nieuw topsportevenement in Antwerpen, brengen een massa supporters op de been én we vergroten de internationale uitstraling van ‘t stad.

Een nieuwe koers: Rotterdam - Antwerpen - Rotterdam.
Ik hoop dat ik dit voorjaar het parcours zelf al eens zal kunnen rijden en verkennen.

World Ports Classic 2012

Ben door HETPALEIS uitgenodigd voor ‘kinderkunstendag’. Ze hebben acht sprekers van verschillend pluimage gevraagd om aan de hand van persoonlijke herinneringen het belang van kinderkunsten te komen onderstrepen. In mijn verhaal kan ik niet anders dan Douwe Draaisma gelijk geven. Wat hij schrijft in zijn boek ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’ is waar. Wij hebben inderdaad blijkbaar vooral een goed geheugen voor vernederingen en krenkingen. Die staan met onuitwisbare inkt tot het kleinste detail in onze herinnering gegrift. Zo weet ik nog goed dat tijdens de Grote Muziekstoet in de kleuterklas alle andere kinderen geweldige trommels en trompetten kregen. Terwijl ik het moest doen met stomme belletjes. En dat ik vriendelijk werd verzocht om vooral NIET mee te zingen wegens té vals. Met mij en muziek maken is het nooit meer goed gekomen…
Ik hóór ook nog de stem van mijn tante Coralie. Van nonkel Jef hadden mijn drie broers en ik een grote doos kleurpotloden van Caran d’Ache gekregen. Die stond goed opgeborgen in de kast. We mochten ze alléén gebruiken als we echt een ‘schone’ tekening wilden maken. Ik had hard gezwoegd op een winterlandschap. Had met het turquoise potlood zelfs nauwkeurig schaduwen op de sneeuw gelegd. Maar wat tante Coralie tegen mijn ouders zei was: ‘amai, Patrick kan precies al goed binnen de lijntjes kleuren’. Ik weet nog dat ik kwaad was. En dikke vette krabbels over mijn tekening wou zetten. Tot op vandaag spijt het me dat ik dat toen niet heb gedaan. En tot op vandaag weet ik hoe belangrijk het kan zijn om soms ook buiten de lijntjes te kleuren. Ik hoop dat ik dat nooit afleer.

De laatste weken is het bon ton dat kranten op hun economiepagina’s met grote koppen schrijven dat Griekenland zijn schulden aan Europa niet zal kunnen inlossen. Maar dan herinner ik me de geweldige lessen die onze leraar Chris van de Velde ons op het Norbertuscollege over de Ilias gaf. Lessen die ik ben blijven onthouden. Een passie voor literatuur die ik niet meer ben kwijtgeraakt. En dan weet ik dat het eigenlijk Europa is dat zijn schulden aan Griekenland nooit krijgt afbetaald.

Het is er weer. Sinds deze middag hangt het opnieuw in ‘t stad: het sinterklaasgevoel. Naar goede gewoonte is de sint het persoonlijk komen brengen. Dat kan hij als geen ander. Zélfs springtij heeft zijn stoomboot niet overstag doen gaan. Dat is vroeger wel eens anders geweest, wist hij ons vanmorgen in ‘de ochtend’ op radio 1 nog te vertellen. Maar vandaag is alles als vanouds: Conchita moet nog steeds de persoonlijkheid van haar hart kwijt. Ramon kijkt de mama’s diep in de ogen en zingt ze bijna in katzwijm. Professor Van den Uytleg heeft zijn zoveelste sintbestseller geschreven. Bart Peeters en ik vinden het een eer de sint te mogen verwelkomen. En duizenden duizenden kinderen, mama’s en papa’s, bomma’s en bompa’s staan op het Steenplein met spanning op hem te wachten. Sinterklaas treedt zelfs de meest elementaire wetten van de biologie met de voeten: vanaf vandaag zijn meisjes én jongens, vrouwen én mannen ‘in blijde verwachting’. Het sinterklaasgevoel rules ! Toch zijn er elk jaar opnieuw een paar kranten die vragen :‘komt de sint graag aan in Antwerpen? Is de goedheilig man zelf ook zot van A?’ Natuurlijk. Sinterklaas komt uit Myra in Turkije. De botjes van de man naar wie hij is vernoemd liggen begraven in Italië. Bovendien wóónt hij in Spanje. Een polyglot als de sint voelt zich in onze havenstad [waar altijd al mensen uit alle windrichtingen zijn komen aanwaaien] dus zeer op zijn gemak. Maar het meest houdt hij – zo heeft hij mij discreet toevertrouwd- van de ‘grote kinderen’ die alle Antwerpenaren nu eenmaal zijn. Hij houdt van hun grote mond en peperkoeken hartje. Van hun oeverloze verlanglijstjes en huizenhoge dromen waar the sky nooit the limit is. Hij houdt van de brieven die ze schrijven en van de bollekes Koninck die ze klaarzetten. Welkom in onze koekenstad, sint. Je bent hier thuis!

Het staat er maar één week. En je kan er alleen op 5 en 6 november nog naartoe. Als je kan, moet je dat zeker doen. Het is de moeite. Elke en Bruno, een jong kunstenaarsduo dat al 7 jaar in 2060 woont, hebben deze bosexpo gemaakt. Zij nodigen je uit om te komen kennismaken met hun verbeelding en eigen kijk op Antwerpen noord. Er is een ‘draagbaar’ bos van handgezaagde boombadges. Je kan er mooie maar heel moeilijke minitatuurboompuzzels maken. Ook de ‘Schatkist van de Luchtbal’ staat hier: een doos van een halve eeuw oud met 51 plankjes van verschillende houtsoorten. Elke en Bruno hebben daar opnieuw de bomen van gemaakt die ze vroeger waren. Er is een Jules Verneboekenrek, een halfzachte boomstronk en nog zoveel meer op deze paar vierkante meter… Neem gerust je kinderen mee naar deze tentoonstelling op het De Coninckplein 21. Zij voelen zich hier perfect thuis. Ze vinden het plezant om met gewone parketplankjes een toren te bouwen waar geen Kaplaconstructie tegenop kan. Vorig weekend, tijdens Cult2060 (zie http://noordlink.wordpress.com), is er veel volk gekomen. Ook mensen die waarschijnlijk nog nooit eerder een voet in een galerij hadden gezet. Daar doen we ‘t voor. Daarom vind ik ‘t zo belangrijk dat onze stadsbibliotheek uitgerekend op dit plein staat. En dat ook het Kieboomscafé van Vic en een kunstgalerij als Transitzone op deze plek wonen. Tom Waits zegt: ‘cultuur is een levend ding. Het moet de kans krijgen om met andere dingen in contact te komen. ‘ Ik geef hem groot gelijk.