Burgemeester van Antwerpen.be

Het is een van grappigste en meest besproken filmpjes die ooit in de 7de dag zijn vertoond. Een klein meisje zit op de grond met een tijdschrift. Ze ‘bladert’ daar in op de manier zoals peuters dat doen: nogal heftig en ongecontroleerd. Tot iets haar aandacht trekt. Het meisje duwt met haar vingertje op een kleurig ding. Er gebeurt niks. Ze kijkt ontgoocheld op en probeert het opnieuw. Ze kiest een ander beeld dat in het oog springt en drukt nog eens nadrukkelijk. Weer niks. Dan begint ze vertwijfeld met het boekje te schudden. Opnieuw geen reactie. Verbijsterd gooit het meisje het tijdschrift weg. Het is duidelijk. Voor haar is een magazine ‘een iPad die niet werkt’.

Misschien speelt het mee dat de boekenbeurs steeds rond allerheiligen begint. Maar elk jaar opnieuw zijn er onheilsprofeten die zeggen dat het boek ‘ten dode is opgeschreven’ en overal al  chrysanten ruiken. ‘Er staan meer kookboeken dan literaire werken’. ‘De uitgeverswereld is een en al commmercie geworden’. ‘Alleen de mainstream blijft overeind, er is geen plaats meer voor tegendraadse boeken.’ ‘Dé jeugd leest niet meer.’

Ik ben daar eerlijk gezegd nogal gerust in. De boekenwereld heeft vroeger ook al bewezen dat ze flexibel is en vatbaar voor verandering. Natuurlijk zijn nieuwe digitale toepassingen een uitdaging. Maar die zijn een verrijking. Geen verschraling. Dat bewijst bijvoorbeeld de schitterende app van het ontroerende kinderboek ‘the heart and the bottle’. Gemaakt door een jong Antwerps bedrijfje, Appstrakt, en door Apple worldwide onmiddellijk terecht gelauwerd.

Gisteren is trouwens voor de 75ste keer de boekenbeurs geopend. In datzelfde Antwerpen waar ze driekwart eeuw geleden destijds ook geboren is. ‘t Stad zit in het DNA van de Boekenbeurs en de Boekenbeurs is kind aan huis bij ons. Dat was gisteren weer goed te zien. Er was GIGANTISCH veel volk. Je weet het op voorhand: té veel boeken, té warm, té veel mensen. Toch word je onweerstaanbaar naar Antwerp Expo gezogen.
De magneet Boekenbeurs heeft nog niks van zijn aantrekkingskracht verloren.

www.boekenbeurs.be

http://www.youtube.com/watch?v=Wc3fghSJvBM

Ik ben geen carnavalvierder. Je zal mij niet snel vermomd als iemand anders en met een masker op zien rondhossen. ‘Verkleed’ mij trouwens zelfs in burgemeester eigenlijk alleen als dat echt nodig is: bij formele plechtigheden doe ik mijn driekleurig lint aan. Voor sinterklaas en ander uitzonderlijk hoog bezoek draag ik een das. Ook de moderne versie van een aloud Venetiaans gemaskerd bal is aan mij dus in feite niet besteed. Maar ik vind het fantastisch dat MAS[ked] gisterenavond wel hele hordes jongeren naar het MAS heeft gelokt. Net zoals de voorbije laatste donderdagen van iedere maand dat in onze andere musea óók hebben gedaan.

Op die donderdagavonden gooiden de musea hun deuren en vensters open en gaven ze jongeren impulsen om eens out of the [museum]box te denken.
Het Vleeshuis bleef het meest klassiek. Daar was muziek en volksdans. Maar in het KMSKA was er ‘painting by number’. Daar mochten jongeren de vlakken van bepaalde kunstwerken zelf inkleuren. Of met een waar spervuur van post-its vragen stellen aan de schilderijen. In het Letterenhuis en Fotomuseum was er de waslijntekst. Daar konden ze een zin of woord toevoegen aan het laatste schrijfsel en dat met wasspelden te drogen hangen. In het Rockoxhuis werden er Barbies met een 16de eeuws kraagje gemaakt. In het Momu was er ‘ontrafel’, een megabreiwerk, made by youngsters. Het meest gedurfd was het Rubenshuis. Daar mochten graffitikunstenaars enkele reproducties van de meester met spuitbussen te lijf gaan. De resultaten van al dat jong geweld waren gisterenavond te zien in een speciale tentoonstelling op de top of the billfuif in het MAS.

Hopen jongeren kwamen deze keer eens niet omdat ze moesten voor school.
Wel voor de schoonste en hipste discotheek van ‘t stad.
Ik denk dat de collectie in de museumzalen niet goed wist wat ze zag en hoorde.
Vannacht hebben deze kunstschatten in ieder geval geen oog dichtgedaan.

http://www.aeyc2011.be/nl

Ik was blij dat ik vanmorgen mee de plannen voor de nieuwe topsportschool in Antwerpen kon voorstellen. Ultramodern en mét sporthal. Ze komt in Fort VI in Wilrijk en zal tegen 2014 klaarzijn. Want je kan het niet ontkennen. Sport leeft in Antwerpen. Voetbal, handbal, basketbal, wielrennen, gymnastiek, …. Het maakt niet uit welke sport, je zal altijd een Antwerpenaar vinden die ze beoefent of op zijn minst er gepassioneerd over kan meepraten. Sport maakt gewoon een deel uit van onze stad. En omdat we zo’n grootse sportgeschiedenis hebben, is het belangrijk dat we ook naar de toekomst toe ambitieus blijven in ons sportbeleid.

De komst van deze nieuwe topsportschool is een belangrijke mijlpaal. Niet alleen voor de topsport, maar ook voor de recreatieve sport in onze stad. De gewone sportclub vormt namelijk de basis. Hier worden de talenten ontdekt. Met de juiste begeleiding van de topsportschool kunnen ze uitgroeien tot topsporters. Maar hun ‘emotionele’ band met de club waar het begonnen is, zal altijd blijven. Waardoor ze een uithangbord vormen voor hun oude club en zo nieuwe leden en nieuwe talenten aantrekken. Je merkt het bij grote sportevenementen of wedstrijden. Op zo’n moment komt het samenhorigheidsgevoel naar boven. Antwerpenaars van verschillende origine, leeftijd, … zijn trots als hun Antwerpse club of Antwerpse atleet een wedstrijd wint.  

Dus ja, ik ben blij dat de nieuwe topsportschool er komt. Het kan Antwerpen als sportstad alleen maar sterker op de kaart zetten.

Het was een echte indian summer herfstdag. Toch heeft Pash, platform Antwerpse sociale huurder, afgelopen zonnige zaterdag 220 deelnemers bijeen gekregen in een verduisterde zaal in Hoboken. Chapeau!

Ik mocht er komen vertellen over mijn boek ‘voor wat hoort wat’. En daarna werd ik op de rooster gelegd met kritische vragen van mensen die het boek van voor tot achter gelezen hebben. Ik apprecieer het dat ze die moeite deden. Want ‘voor wat hoort wat’ is geen gemakkelijk boek. Dat lees je niet voor je plezier of als ontspanning.

Over veel dingen zijn we het eens: dat we het niet mogen tolereren dat de serieuze inspanningen van velen in een sociale woonblok soms compleet om zeep geholpen worden door enkelen. Dat het goed zou zijn als er terug ‘concierges’ komen. Maar dat dit dan wel mensen moeten zijn die deze rol op zich kunnen nemen en opgewassen zijn tegen deze moeilijke taak. Anders zijn we er niks mee vooruit.

Van andere dingen begrijp ik dan weer goed dat huurders soms hun geduld verliezen. Als je in een verouderde blok woont waar dringend renovaties moeten gebeuren zal het jou worst wezen dat die blok ‘geklasseerd’ is. En dat de papieren molen om er dingen te mogen verbeteren ergerlijk traag maalt. Maar dit is nu eenmaal wel de weg die wij als stad moeten gaan. Daar kunnen we niet omheen.

Dat we met onze sociale huisvesting nog niet aan de nieuwe patatjes zijn is duidelijk. Daar moeten we niet flauw over doen.
Maar het doet me plezier dat er zoveel mensen en vrijwilligers zijn die zich hier hard voor inzetten. Voor sociale huurders is ‘voor wat hoort wat’ blijkbaar geen loos begrip.
We geven als stad veel. Maar we krijgen er ook veel voor terug.
Proficiat, Pash. En dankuwel.

foto: © www.streetartutopia.com

Officieel hebben wij in onze 9 districten 50 wijken. Maar in mijn ogen zijn het er 51.
Voor mij zijn trams en bussen ook een plaats in het openbaar domein waar mensen elkaar ontmoeten. Zij zijn onze extra 51 ste wijk. En omdat ‘t stad van iedereen is, moet dat dus óók op het openbaar vervoer zo zijn. Daarom werken we ieder jaar graag mee aan de campagne ‘respect op de lijn’. En ging ik zaterdag met plezier naar het slotevenement. De plek was trouwens goed gekozen: het atheneum op de Rooseveltplaats, het absolute knooppunt van alle openbaar vervoer…
Het auditorium is bijna te klein. Zoveel volk is er gekomen voor de prijsuitreiking van deze derde ‘respect op de lijn’ campagne. Die actie was dan ook een groot succes. In oktober gingen vrijwilligers opnieuw op pad in de binnenstad om respectvol gedrag op trams en bussen te belonen met een sleutelhanger. Ze hebben er 12.000 uitgedeeld! Voor simpele dingen die eigenlijk weinig moeite kosten: eens knikken naar de oma die recht tegenover je zit. Een handje helpen om een buggy op de bus te krijgen. De ‘goeiemorgen’ die je krijgt van de chauffeur als je opstapt. Een ‘merci’ bij het uitstappen. Eenvoudige dingen die inderdaad weinig moeite kosten, maar die wel een wereld van verschil maken en de sfeer op tram en bus onmiddellijk ook meer relaxed. Respect werkt immers in twee richtingen. Als je het geeft, krijg je het ook.
Wat mij dubbel plezier doet, is dat ook veel jongeren hebben meegewerkt aan deze campagne. Met een beetje hulp van M’hamed El Ouali en Style2060 hebben jonge gasten op t Kiel een clip gemaakt waar ze hun respect voor de lijn ‘rappen’.
Knap werk. Respect, mannen, respect !

http://www.youtube.com/user/2060StyleTv#p/u/1/lQD7k7tzFnY
www.respectopdelijn.be
http://www.allrights.be/nl/respect-op-de-lijn