Burgemeester van Antwerpen.be

Zuiddag is nog niet echt gekend bij het grote publiek, maar met trots kan ik vandaag melden dat de stad daar aan mee doet. Wij zetten onze deuren open en verwelkomen de leerlingen. Wat houdt Zuiddag in? Voor elke job betaalt de stad 40 euro aan Zuiddag vzw, die geld inzamelt voor jongerenprojecten in Noord Tanzania. De Belgische ngo Trias wil er de precaire leefomstandigheden en beperkte onderwijs en tewerkstellingkansen verbeteren via tal van initiatieven en kan daarbij een financiële duw in de rug goed gebruiken. Vandaag sta ik mijn job af aan Fatima Amezian, die heel graag de fakkel overneemt onder de noemer ‘Work for Change’. Naar mijn weten gaat ze een leuke dag tegemoet.

www.zuiddag.be

Geen Märklinmaquette kan er tegenop. Het Borgerhout dat Vick en Annelies, twee jonge Antwerpse kunstenaars, in Rataplan hebben nagebouwd is ontroerender: een stratenplan op grote ‘careaukes’, peperkoeken huisjes van piepschuim en karton, veel peertjeslicht en lampadairekes, een echte Peugeot ‘peperbus’ voor de St. Janskerk en brocolistronken als de bomen van het Krugerpark…
In dat decor kon je dit weekend kennismaken met 16 onontdekte Borgerhoutse plekken en de persoonlijke verhalen die daar bij horen.
Annelies en Vick zijn op de koffie gegaan bij de buren en luisterden naar ‘hun’ Borgerhout. Kamal die zo fier als een gieter is omdat ‘heel België langs ons moet passeren voor naar ‘t centrum te gaan’. Lilian die zich hier volkomen thuis voelt ‘want in Borgerhout zijt ge van de hoop’. De cowboyverhalen van Dirk die in het fabelachtige hotel Fabiola werkt. Het sociaal engagement van Jos die al 39 jaar elke dag zijn garagepoort opentrekt en dan naar de mensen zit te wuiven. Hans die uit Nederland komt en er ‘schijteziek’ van wordt dat hij na al die jaren hier nog steeds ‘den hollander’ is. Hazim die geen lievelingsplek kan noemen want ‘als ge u thuis voelt dan is alles uw favoriete plek’. Maria die de oorlog nog heeft meegemaakt, al 90 jaar in Borgerhout woont en er nooit uit weg wil…
De voorstelling in Rataplan was helaas alleen dit weekend [al hoop ik wel dat ze nog wordt hernomen]. Maar de verborgen plekken in Borgerhout kan je nog steeds ontdekken. Er is een mooi gidsje gemaakt met de verhalen, tekeningen en een plannetje van de plekken. Je kan het vinden bij winkeliers, buurthuizen en de diensten van het district. Het heet ‘de wijsprocessie’. Want Annelies en Vick hebben ook een gipsafdruk gemaakt van de arm van iedereen die ze gesproken hebben. Die armen hangen nu op in Borgerhout en wijzen de juiste plek.
In een toeristische gids zouden ze dit een ‘aanrader’ noemen. Dus zeker doen. Zeg nu zelf:
Borgerhout, gestreeld door tedere, jonge meisjeshanden, wie kan daar aan weerstaan?

http://www.vickverachtert.co.nr/
www.anneliesvanhullebusch.com/

Zo heet de cd die ze hebben gemaakt en die vrijdag in cc Deurne officieel werd voorgesteld. Twaalf mensen die in armoede leven en die letterlijk én figuurlijk ‘hun stem laten klinken’.
Het begon klein. Ze zouden op 1 mei twee optredens doen in ‘t Werkhuys. Dat was alles.
Maar de voorstelling sloeg in als een bom. De groep stond er en het publiek werd van zijn sokken geblazen. Dit project mocht niet stoppen. ‘Als wij, mensen die in armoede leven, het woord nemen krijg je kippenvel. Wat we vertellen raakt diep. We spreken uit onze buik. We zijn geen geoefende zangers maar zingen in koor en rappen of zeggen onze eigen teksten. We zorgen niet alleen voor amusement: het gaat over ons en hoe wij in de wereld staan’.

Dat dit waar is, heb ik vrijdag mogen ondervinden. Hun ‘drinklied’ is in mijn hoofd blijven hangen:
‘Dus nee ik drink niet mee
Ik kan het niet betalen
Nee ik drink niet mee
Ik wil niet dat gij denkt
Dat ik profiteer
Ik wil niet dat gij ziet
Dat ik mij geneer’

Hun lied is blijven hangen. Hun verhalen nog meer. Ze doen mij -op deze werelddag van verzet tegen de armoede- beseffen dat het voor een stad als Antwerpen ónze rijkdom is dat er mensen zijn die dit doen. Dat het onze rijkdom is dat we een vzw als Recht-op hebben, een organisatie waar armen het woord nemen. Dat er mensen zijn die ons eraan herinneren dat we er nog lang niet zijn. Dat ‘t stad nog niet van iedereen is. Ook al doen we ons best en werken we daar hard aan.
Dank voor de kracht waarmee jullie dit duidelijk maken .
Dank voor deze rijkdom.

http://www.recht-op.be/
http://www.freewebs.com/bjeugd/
http://www.hansvc.com/node/264
http://www.youtube.com/watch?v=iv5tec06Gyw

Dat was de lezing van Hans Achterhuis woensdagavond in de Bourla.
Met lekker[e] ouderwetse basisingrediënten: een zaal met grandeur in een warm en uiterst gastvrij huis, een talrijk [400] en aandachtig luisterend publiek, een feilloos werkende microfoon, een simpele lezenaar… En vooral: een eminent spreker.
Helder en op zijn eigen onnavolgbare wijze heeft Hans Achterhuis aangetoond dat de vrije markt geen ‘natuurlijk proces’ is dat mensen noodgedwongen moeten ondergaan. De deugdzaamheid van de vrije markt is een door mensen bedachte ideologie. Volgens Achterhuis bestaat er wel degelijk een kapitalistisch manifest, een credo dat even doctrinair en utopisch is als het communistische. Hij doorbreekt het cliché dat de markt niet alleen vrij maar ook waardevrij is. En dat doet hij niet door economische, noch door politieke kritiek te leveren op het neoliberalisme. Uitdrukkelijk niet. Hij doet dat zoals het van grote denkers in de boeken staat: door messcherp de filosofische grondslagen ervan te analyseren. Daarmee beantwoordt hij zelf perfect aan de taak die een filosoof volgens Hans Achterhuis heeft: ‘Je moet ook tegen jezelf in durven denken. Het ging en gaat mij er niet om bevestiging voor mijn ideeën te vinden, maar juist om eigen, vanzelfsprekende, vaak breed maatschappelijk gedeelde vooronderstellingen, onder vuur te nemen.’
Een verstandig en wijs man die iets te vertellen heeft en dat bovendien op een boeiende en bijzonder beminnelijke manier doet: meer moet dat niet zijn.

www.hansachterhuis.nl
www.deburen.eu
www.toneelhuis.be

Het is een geesteskind van Mourad. Maar tijdens zijn directeurschap heeft Roel (Verniers) het geadopteerd en grootgebracht: Nuff Said.
Een sterke formule die nu aan zijn alweer 5de seizoen begint. Met als gastheren afwisselend Johan Petit [aka als Klein Jowanneke] en de Nieuw-Zeelandse Bob Maclaren. Nuff Said maakt van CC Berchem elke keer weer een ‘place to be’.
Voor Antwerpenaren van àlle origines.
Dat is het eerste wat me opvalt als ik vrijdag ga kijken: het uniek want uiterst gemengd publiek. Een van de weinige cultuurplaatsen waar dat lukt. Respect !
Verder een goede plek ook om ervaring op te doen voor wie nog niet helemaal podiumvast genoeg is.
Van dat laatste heeft Maud Vanhauwaert echter totaal geen last. Met haar ongemeen scherp observatievermogen en hoogst originele bewoordingen kletst ze haar publiek meedogenloos om de oren. Het lukt haar om poëzie en podium te doen rijmen. Straffe madam. Eentje waar we zeker nog van zullen horen.
Als ik buitenga moet ik denken aan wat Clara, de vrouw van Roel, bij zijn uitvaart in park spoor noord zei: ‘Roel zou hier zelf een vierdaags festival van hebben gemaakt en er alle lokale vzws bij hebben betrokken’.
Er is een groot gat geslagen in de ploeg die aan ‘t stad werkt.
Een groot, warm gat.

www.ccberchem.be
www.maudvanhauwaert.be
http://www.youtube.com/watch?v=1DiU2_KqolA