Burgemeester van Antwerpen.be

Om de toekomst van onze stad te zien, heb je geen glazen bol nodig. Naar ‘t Felixpakhuis gaan is genoeg. Felix betekent ‘gelukkig’. En in het pakhuis met die naam kan je zien wat voor gelukzakken wij Antwerpenaren zijn. Sedert zondag, op de dag van de architectuur, kan je er naar de expo ‘Antwerpen Ontwerpen’ gaan kijken: 220 panelen en 5 maquettes over de toekomst van ‘t stad. Plannen en projecten die onze stad nóg aangenamer willen maken om te wonen, te werken of te bezoeken. Op 12 tafels zie je er onze grote stadsvernieuwingskleppers: Park Spoor Noord, het Eilandje, de Scheldekaaien en de Groene Singel. Maar je kan er ook kennis maken met nieuwe woonwijken als ‘t Groen Kwartier, Regatta en Scanfil. Twaalf tafels die onze stad laten zien als zondagskind. Ga zeker kijken !

www.antwerpen.be/antwerpenontwerpen

www.antwerpenvernieuwt.be

Strikt genomen behoren ze zelf tot de ‘derde leeftijd’ en zijn ze eigenlijk ‘bejaard’.
Ze bestaan immers al 60 jaar!
Thuiszorg Vleminckveld: 150 medewerkers die thuis zorg bieden aan 1500 cliënten. Mensen die hulp nodig hebben of sociaal kwetsbaar zijn en daarom wat ondersteuning kunnen gebruiken in hun dagelijkse leven.
Als je echter denkt dat die thuiszorg dus wel een ouderwetse, belegen organisatie moet zijn waar kommer en kwel de hoofdtoon voeren, sla je compleet de bal mis.
Hun 60ste verjaardag vieren ze met een neo-retro sanseveriaparty in ware Benidorm Bastardsstijl. Hun site getuigt van een gezonde dosis humor en zelfrelativering. De filmpjes zijn hilarisch. Bij mijn bezoek aan hun hoofdkwartier vroegen ze me om ook een kleine cameo te vertolken in een filmpje voor hun feest. Ik denk niet dat ik er een oscar mee zal winnen, maar ik heb het met plezier gedaan. Want ik heb kennisgemaakt met een warme, open organisatie in een oprecht uitnodigende sfeer.
De baseline ‘enthousiast & persoonlijk’ lijkt me voor thuiszorg Vleminckveld niet gelogen.
Volgens mij klopt ze als een bus.

www.sanseveriaparty.be
www.thuiszorgvleminckveld.be

Vanmorgen  werd de bomaanslag in de Hoveniersstraat herdacht. 30 jaar geleden, op 20 oktober 1981 om exact 4 over 9 ’s morgens ontplofte een bestelwagen voor de Sefardische synagoge in de Hoveniersstraat. De gevolgen in de buurt waren niet te overzien. Het wereldcentrum van de diamant werd in het hart getroffen, 3 mensen overleefden de aanslag niet, meer dan honderd anderen waren gewond. Onze stad was in shock.

De ordediensten rukten massaal uit en trachtten de chaos zo goed mogelijk onder controle te krijgen. Om de sfeer van dat moment en de gevolgen ervan zo goed mogelijk te kunnen vatten, vroeg ik aan ons stadsarchief om de stukken van toen op te zoeken. Ik kreeg 3 dikke mappen met persberichten, verslagen van verschillende crisisvergaderingen, nota’s van de korpschef en van het kabinet van de toenmalige burgemeester, Mathilde Schroyens, vragen van de burgemeester zélf, brieven van burgers en vertegenwoordigers van de joodse gemeenschap aan de burgemeester… Als je die documenten doorneemt, krijgt je een goed beeld van de gevolgen van die aanslag, zowel op korte als op langere termijn.

Uit de verslagen van de vergaderingen van de politie blijkt dat al heel snel na de aanslag de schuldvraag wordt gesteld : was dit te vermijden? Hoe kon die bestelwagen zo lang in een autovrije straat staan zonder dat iemand zich vragen stelde? Wie was niet opmerkzaam genoeg geweest, had niet de juiste reflex gehad? Maar in het archief vind je ook brieven aan de burgemeester om haar te bedanken voor het accurate handelen van de ordediensten bij deze grote aanslag die, hoewel nooit bewezen, specifiek gericht lijkt tegen de Joodse Gemeenschap in Antwerpen.

Het doornemen van al die stukken heeft me geholpen om de sfeer van toen in onze stad opnieuw aan te voelen. Met de bomaanslag in de Hoveniersstraat was de naïviteit dat zo’n aanslag in Antwerpen niet zou kunnen gebeuren met één klap verdwenen. De uitdaging blijft sindsdien om onze stad veilig te houden voor iedereen, zonder van Antwerpen een bezette stad te maken.

Eenzelfde sfeer als toen in Antwerpen heerste recent in Noorwegen, na de verschrikkelijke raid van Anders Breivik. Een sfeer van algemene verontwaardiging en verdriet, maar tegelijkertijd van geloof in eigen kracht. Of hoe zo’n tragische gebeurtenis ons nog beter doet beseffen dat we moeten vasthouden aan de waarden waar we voor staan. De Noorse premier Stoltenberg verwoordde dat mooi op de rouwdienst voor de overledenen : “Ik ben trots in een land te leven dat erin is geslaagd één te blijven doorheen deze tragedie. Ik ben onder de indruk van de waardigheid, kracht en betrokkenheid die we aan de dag leggen. We zijn een klein land, maar een trots volk. We werden door elkaar geschud, maar we zullen onze waarden niet opgeven. Ons antwoord is meer vrijheid en meer democratie zonder naïef te zijn.”

Ik denk dat die woorden sterk aansluiten bij wat er in Antwerpen is gebeurd en waar we naar moeten blijven streven. We moeten er alles aan doen om terroristische daden te vermijden. We moeten alles in het werk stellen om de veiligheid van al onze inwoners ten volle te garanderen. Maar tegelijkertijd moeten we onze zo belangrijke democratische verworvenheden vrijwaren. De vrijheid van meningsuiting of van vereniging bijvoorbeeld. Het is een blijvende uitdaging om dat moeilijke evenwicht te bewaren, maar ik denk dat we daar in Antwerpen goed in slagen.

Het is belangrijk dat we de herinnering aan dergelijke traumatische gebeurtenissen uit de geschiedenis van onze stad levend houden, en dat we de slachtoffers en hun familieleden, maar ook iedereen die rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken was bij de tragische gebeurtenissen van oktober 1981 op gepaste wijze herdenken en eer betonen.

Wij zijn aan onze vijfde stadsdichter. In ‘order of appearance’: Tom Lanoye, Ramsey Nasr, Bart Moeyaert, Joke van Leeuwen, Peter Holvoet-Hanssen.

Antwerpen inspireert blijkbaar Australië. Want down under, in Sydney, komt er binnenkort ook één. De bal is aan het rollen gegaan door Theo van Leeuwen, de broer van Joke, die daar woont en er decaan is aan de kunstfaculteit. Zijn collega, professor John Dale, pikte het idee op en gaf het handjes en voetjes door een advertentie te plaatsen voor ‘city poet’.

In Sydney zijn ze overigens, net als wij, niet op zoek naar iemand die zich opsluit op een zolderkamertje om daar hermetische gedichten te zitten schrijven. Ze willen iemand die poëzie over de universiteitsmuren kan tillen. Iemand die gedichten naar buiten brengt, op het publiek domein. Iemand die zich engageert voor de stad en mensen erover laat nadenken.

Dat doet mij veel plezier. Omdat het een keuze is die wij destijds ook hebben gemaakt. Bewust en met opzet. Als we nog eens ergens het ‘goeie voorbeeld’ kunnen geven: graag!

 

http://www.smh.com.au/entertainment/books/the-quest-to-find-the-rhyme-and-reason-behind-sydney-20110809-1ikug.html

De verkeersveiligheidscampagne van Lokale Politie Antwerpen en de stad loopt al weer een maand.  Zo zetten de ondertussen bekende bordjes “Merci om trager te rijden” chauffeurs aan om in de stad en de districten niet te hard op het gaspedaal te gaan staan. Een ander onderdeel van de campagne zijn de acht nieuwe snelheidsinformatieborden die de politie gaat aankopen. Snelheidsinformatieborden zijn borden die de snelheid van voorbijgaande wagens registreren en weergeven. Wanneer u zich houdt aan de toegestane snelheid krijgt u een vrolijke smiley te zien. Als u te snel rijdt, dan verschijnt er een treurige gezichtje. Afgelopen jaar werden er al tien borden van dit type aangekocht. U hebt ze misschien al in een straat in uw buurt zien staan?

De borden komen te staan op plaatsen waar snelheidsproblemen werden gemeld. Als uit metingen blijkt dat 10% van de chauffeurs meer dan 10 km/u te snel reed, komt die plek in aanmerking voor extra snelheidsvertragende maatregelen zoals bloembakken of snelheidsdrempels. De snelheidsinformatieborden zijn dus een handig instrument om onze stad verkeersveiliger te maken. De uitdaging is om voor 100% smileys te gaan.

www.antwerpenzegtmerci.be