Burgemeester van Antwerpen.be

Dat is wat Eva Cardon en Thijs Kelder op de Plantin Moretusbrug hebben gedaan: iets ongewoons op een onverwachte plek. Een museum op ‘t straat. Met veel vakmanschap en precisie hebben ze een vieze tunnel omgeturnd tot een kleurige stadspoort. Van een drukke toegangsweg naar het centrum hebben zij een ‘visitekaartje’ voor ‘t stad gemaakt. Met boeksjablonen en kantpatronen. Met sterke beelden van vroeger en van nu. Op de ene kant van de muur staat geschiedenis geschreven: de portretten van onze twee bekende drukkers uit de 16de eeuw, historische persen en loden letters die in dit digitaal tijdperk al lang overbodig geworden zijn. Maar op de andere staat het hier en nu : lezende mensen en vliegende duiven (die nu door een duivenwerend systeem worden weggehouden zodat de plek voortaan ook proper kan blijven.
Het initiatief kwam van Buurt aan de Beurt en het is één van de projecten die kaderen in onze ‘stad under construction’. Een aantal andere projecten kregen de Antwerpenaren trouwens thuis in de bus:  't stad we werken eraan . Het laat je zien hoe Antwerpen vernieuwt. Voortdurend. Van ‘t grootste plein tot het kleinste hoekje…
Vorige donderdag was ik op de tiende verjaardag van architectuur- en structuurbureau Stramien. Hun verjaardagsmotto en de toepasselijke titel van het boekje dat we voor die gelegenheid cadeau kregen is: ruimte ontgaat niemand. Ware woorden. Ruimte ontgaat niemand. En juist omdat publieke ruimte en woonruimte in een stad zo belangrijk zijn, kunnen we niet genoeg doen om de leefbaarheid van Antwerpen te verhogen.
Op alle mogelijke manieren. Met zijn allen. Zodat we er allemáál trots op kunnen zijn.

Halve Neuro gaf de aftrap. En ’t was direct goal. Recht in de winkelhaak. Onder de gekleurde lampionnen aan de Scheldekaaien vierden zowat 6000 dansers en feestneuzen het jaarlijkse bal Me’Eel Aantwaarpe. Maar er werd ook geswingd, gedanst, gegeten en gedronken. De primeur voor het eerste buitenlandse optreden ooit op het bal ging naar het Britse Sugar Foot Stomp. De Boppin’ Benvis Brothers van Radio Modern deden daarna waar ze goed in zijn: iedereen aan het dansen krijgen. Ondertussen zorgde Cyclop Max voor het visuele pareltje op’t bal. Met intermezzo’s van het bombardonesemble ‘Bluts’ en de dansmariekes van ‘Kings and Queens' was het een bal om nooit te vergeten. Het was fantastisch. En de opbrengst zal dat ook zijn. Die gaat zoals vorig jaar integraal naar Music For Life. Bedankt aan alle feestvierders, dansers, artiesten en medewerkers. Tot volgend jaar!

De foto's vind je op mijn facebookpagina.

Ik behoor nog tot een generatie die als kind niet werd aangemoedigd om strips te lezen. Opvoeders en leerkrachten vonden dat toen geen echte boeken. In hun ogen mocht je ‘prentjes kijken’ trouwens ook geen ‘lezen’ noemen. Niet dat het verschil heeft uitgemaakt. Ik ben altijd een stripliefhebber geweest. En gebleven.

Daarom kijk ik elk jaar ook met plezier uit naar de periode van ‘de andere strip’. Dan presenteert boek.be een eigenzinnige selectie en verleidt je met kortingsbonnen. Dit jaar zitten er 24 boeken in het pakket en de actie loopt nog tot 30 september. Er zitten vaste waarden bij als Tardi, Corto Maltese, Snoopy en Peanuts. Maar net zo goed werk dat voor mij nieuw en onbekend is.

Een ontdekking vind ik ‘Asterios Polyp’ van David Mazzuchelli. Een Amerikaan die zijn carrière begon als tekenaar van ‘Daredevil’ en ‘Batman’. Maar ‘Asterios Polyp’ is van een heel andere orde. In de Humobijlage over ‘de andere strip’ koos Alex Agnew voor ‘Walking Dead’, Guy Mortier voor ‘Peanuts’, Frieda Van Wijck voor de Japanner Taniguchi en Bent Van Looy voor ‘De Grote Slachting’ van Tardi. Ik ga resoluut voor Asterios Polyp. The New York Times Book Review noemt het ‘een duizelingwekkende leeservaring’. Dat vind ik niet overdreven. Het verhaal op zich is misschien niet spectaculair. Maar de manier waarop het verteld en getekend wordt wél.
Asterios Polyp gaat over een vijftiger, een succesvol architect en hoogleraar. Wanneer zijn appartement in New York uitbrandt, staat zijn leven op zijn kop. Hij neemt een Greyhoundbus richting nergens en probeert als automonteur weer grip te krijgen op zijn bestaan. Gaandeweg kom je als lezer achter de beweegredenen van deze fascinerende hoofdpersoon en via flashbacks leer je Hana kennen, de vrouw met wie Asterios ooit zijn leven deelde. Tot daar de inhoud en rode draad. Bijzonder geestig verteld. Mét literaire knipogen. Maar het is vooral de uiterst eigenzinnige manier waarop het is getekend en vorm gegeven die mij voor dit boek doet kiezen. Stilistisch een verbluffende krachttoer: het is de tweelingbroer van Asterios, Ignazio, die het verhaal vertelt. Maar die ignazio is bij hun geboorte gestorven. Dat biedt een bizar verhaalperspectief. Bovendien ‘spreekt’ elk personage met zijn eigen lettertype. Dat zorgt voor een bijzonder effect. Het lijkt wel alsof je de stemmen van de verschillende figuren hóórt in je hoofd. Het doet me een beetje denken aan ‘Ergens waar je niet wil zijn’ van Brecht Evens. Daar hebben alle personages letterlijk een eigen ‘tekstkleur’ gekregen zodat je ze ook aan die kleur kan herkennen. Apart kleurgebruik ook in Asterios Polyp: blauw, rood ,roze en enorm veel paars en geel.  - Ik vraag me af of David Mazuchelli een Beerschotsupporter zou zijn? - Maar zélfs als hij dat niet is: zijn Asterios Polyp is in ieder geval de moeite van het leren (ver)kennen waard. Te vinden in striphandels zoals www.tsetsestrips.be , www.mekanik-strip.be  en www.stripwinkelbeo.be.

Ben dit weekend twee keer in Park Spoor Noord geweest. Zaterdag om er de buurtsporthal te openen. Zondag voor het urban stuntwerk van streetkicks. Over die nieuwe buurstporthal kan ik kort zijn: dat is de schoonste van ‘t stad. Punt. Op de rode loper daar heb ik kennis gemaakt met een buurtjongetje in Barca-outfit, Mohammed. De speeches vond hij maar niks. Zijn speelgoedautootje was stukken interessanter. Hij wil naar de sporthal komen voor het echte werk. Al twijfelt hij nog een beetje of hij later een tweede Messi zal worden of toch maar liever Formule 1 piloot…

Daarna was ik uitgenodigd op de buurtreceptie van ’30 jaar dreihoek’. Dat was Antwerpen op zijn gezelligst. Ik wist niet dat in die drie straten aan de achterkant van de zoo zoveel mensen wonen die ik ken. En ik heb er voor het eerst Frieda gezien, de giraf met orang-oetanborsten, nu al de lieveling van de kinderen en een onbetwiste spilfiguur in het ‘reuzenjaar’ van Borgerhout. Op streetkicks was ik vooral onder de indruk van de graffiti. Waw! Daarna ook nog even binnengesprongen op Sketch Muhka, waar 30 kunstenaars live aan het tekenen waren en je hun instant werk kon kopen voor bijna geen geld. Toen ik Bert Lezy zijn ‘legolifant’ zag maken, dacht ik: dat is nu precies wat Antwerpen dit weekend weer voor mij geweest is: een grote doos lego. Ik raak er niet mee uitgespeeld.

Zondagavond zag zowat heel Vlaanderen de tweede aflevering van Het Goddelijke Monster. De tv-versie naar de uitstekende trilogie van Tom Lanoye.

Met zowat iedereen voor de buis, was er geen beter moment voor Studio Brussel om aan te kondigen dat Music For Life dit jaar zal neerstrijken in alle drie de steden waar de actie ooit werd georganiseerd. Dat betekent een glazen (ver)huis in Leuven, Gent en Antwerpen. Het zal jammer genoeg de laatste keer zijn dat Studio Brussel het evenement organiseert en dus willen ze er de ultieme Music for Life van maken. We zullen ze in Antwerpen met open armen ontvangen. Net als vorig jaar schenk ik de opbrengst van het bal Me'eel Aantwaarpe aan Music for Life. Vorig jaar bracht dat 6000 euro op.

Het is nog zomer en het lijkt buiten soms al herfst, maar ik kijk nu al uit naar feest in’t stad in de winter.

http://www.stubru.be/media/deallerlaatstemusicforlife