Burgemeester van Antwerpen.be

‘Ik zou wel eens willen weten waar ik naartoe moet om te weten waar ik naartoe moet.’ Zo formuleerde één van de deelnemers het dinsdagmiddag 13 december, op het Mechelseplein. Mensen die in armoede leven, voerden er actie voor ‘duidelijke taal’. Met getuigenissen vertellen ze me hoe ze verloren lopen in de administratie. Ze doen een symbolische stoelendans om te laten zien hoe ze van het kastje naar de muur gestuurd worden en laten me zelf lezen hoe moeilijk en onbegrijpelijk de meeste brieven zijn. Kafka in deze tijd. In onze eigen stad. Wat ze vragen is terecht : verstaanbare papieren, eenvoudige procedures en een toegankelijke dienstverlening. Dat zijn dingen die ik voor élke Antwerpenaar wil. Iedereen heeft immers recht om te weten waar hij aan toe is en op een klantvriendelijke behandeling. Maar ik versta dat dit voor hen nóg belangrijker is dan voor anderen. Als je ‘overleven’ afhangt van documenten mogen die zeker niet onbegrijpelijk zijn. Daar hebben ze volledig gelijk in. We doen in ‘t stad wel al ons best om zo weinig mogelijk drempels in de dienstverlening te hebben. Maar ons best is niet genoeg. Dat heb ik duidelijk gezien en neem ik mee. Wordt dus vervolgd…

Zo heet de cd die ze hebben gemaakt en die vrijdag in cc Deurne officieel werd voorgesteld. Twaalf mensen die in armoede leven en die letterlijk én figuurlijk ‘hun stem laten klinken’.
Het begon klein. Ze zouden op 1 mei twee optredens doen in ‘t Werkhuys. Dat was alles.
Maar de voorstelling sloeg in als een bom. De groep stond er en het publiek werd van zijn sokken geblazen. Dit project mocht niet stoppen. ‘Als wij, mensen die in armoede leven, het woord nemen krijg je kippenvel. Wat we vertellen raakt diep. We spreken uit onze buik. We zijn geen geoefende zangers maar zingen in koor en rappen of zeggen onze eigen teksten. We zorgen niet alleen voor amusement: het gaat over ons en hoe wij in de wereld staan’.

Dat dit waar is, heb ik vrijdag mogen ondervinden. Hun ‘drinklied’ is in mijn hoofd blijven hangen:
‘Dus nee ik drink niet mee
Ik kan het niet betalen
Nee ik drink niet mee
Ik wil niet dat gij denkt
Dat ik profiteer
Ik wil niet dat gij ziet
Dat ik mij geneer’

Hun lied is blijven hangen. Hun verhalen nog meer. Ze doen mij -op deze werelddag van verzet tegen de armoede- beseffen dat het voor een stad als Antwerpen ónze rijkdom is dat er mensen zijn die dit doen. Dat het onze rijkdom is dat we een vzw als Recht-op hebben, een organisatie waar armen het woord nemen. Dat er mensen zijn die ons eraan herinneren dat we er nog lang niet zijn. Dat ‘t stad nog niet van iedereen is. Ook al doen we ons best en werken we daar hard aan.
Dank voor de kracht waarmee jullie dit duidelijk maken .
Dank voor deze rijkdom.

http://www.recht-op.be/
http://www.freewebs.com/bjeugd/
http://www.hansvc.com/node/264
http://www.youtube.com/watch?v=iv5tec06Gyw