14/01
De job van je leven
'Eén op de vijf burgemeesters stopt er voortijdig mee' kopte deze krant afgelopen week. Burgemeester zijn is een hondenstiel en de mondige burgers zijn een echte pest, mocht de lezer opmaken uit de rest van het artikel. De statisticus in mij - niet dat daar veel statistiek bij komt kijken - zegt nochtans dat vier op de vijf burgemeesters hun termijn dus wel uit doen. Ik vraag me af in welke sector 80procent van de leidinggevenden met zo'n ruim pakket aan verantwoordelijkheden het gemiddeld zes jaar volhoudt in dezelfde functie. En tussen haakjes: het gros van de 'getuigen' die de lezer van de onleefbaarheid van het ambt moesten overtuigen, had er al meerdere termijnen van zes jaar opzitten.
Maar goed, 20 procent van de burgemeesters houdt er dus voortijdig mee op. Alleen doen de meesten die ik ken dat vanwege een politieke afspraak die al jaren vastligt of ruimen ze plaats om hun verwachte opvolger in poleposition naar de verkiezingen te brengen. En dus allerminst omdat het burgemeesterschap een hondenstiel is, laat staan een aanslag op hun gezondheid. Ik wil er in ieder geval alles aan doen om in oktober opnieuw voor zes jaar burgemeester van 't Stad te worden. En als ik de geruchten mag geloven, zijn er nog een heleboel anderen die ook graag het Schoon Verdiep willen inpalmen.
De waarheid is dan ook, beste lezer, dat er geen mooiere job bestaat dan het burgemeesterschap. Hoeveel mensen krijgen het vertrouwen om samen met een ploeg van gelijkgezinden een traject van zes jaar uit te stippelen? Hoevelen mogen vervolgens elke dag bouwen aan dat project met een team gespecialiseerde medewerkers? En hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze betaald worden om zo'n aangenaam mogelijke leefomgeving te creëren voor hun kinderen en die van al hun stadsgenoten?
Als burgemeester mag ik 'smorgens samen met de collega-schepenen beslissen over de aankoop van publieke huurfietsen, 'smiddags bekijken we met ons team stadsontwikkelaars de plannen voor een groot park en een speelpleintje in de nieuwe stadswijk en 'savonds openen we het meest besproken museum van het land. Als de mensen van ons Zorgbedrijf weer eens een rusthuis hebben laten renoveren, worden we getrakteerd op een onverwachte kus van een bewoonster tijdens de receptie. Samen met de mensen van Opsinjoren worden we hartelijk ontvangen op eender welk van de duizenden buurtfeesten die de stad ondersteunt. En 'snachts blijf ik toch nog dromen van dat nieuwe voetbalstadion. Geef toe, er zijn minder boeiende en dankbare jobs.
Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar kent u een baan waar dat wel het geval is? Als hoofd van de politie en brandweer moet elke burgemeester soms moeilijke beslissingen nemen. Je wordt soms geconfronteerd met menselijke drama's, waarbij je alleen maar machteloos kunt toekijken en je wordt geregeld ter verantwoording geroepen voor situaties die je zelf ook graag anders had gezien. Maar we moeten allemaal de bluts met de buil nemen. Wie alleen verantwoordelijk wil zijn voor de dingen die goed lopen, weet niet wat verantwoordelijkheid is. Bovendien worden burgemeesters ook beloond voor het opnemen van hun verantwoordelijkheden. Over het algemeen worden we met veel respect behandeld door onze stadsgenoten. Voor elke klacht- of scheldmail die we krijgen, ontvangen we evengoed een aanmoediging.
Ja, de tijdgeest en technologie hebben als gevolg dat politici makkelijker bereikbaar zijn. Burgers, actiecomités, media en oppositie kunnen tegenwoordig veel eenvoudiger hun gedachten delen met een ruim publiek. Maar dat is geen kwalijke evolutie. Integendeel. Het is net een van de essentiële verworvenheden van onze rechtsstaat dat iemand met minder formele macht zonder enige inhoudelijke beperking kan zeggen wat hij denkt van de traditionele 'gezagsdragers'. Zelfs als dat op vervelende of ronduit onbeschofte toon gebeurt. Op moreel vlak kun je bezwaren hebben tegen the right to be rude, als democraat kan je het alleen maar respecteren. Is dat op persoonlijk vlak altijd even aangenaam? Nee. Is het op maatschappelijk vlak te verdedigen? Absoluut. Samenlevingen waar het niet kan, bestempelen we terecht als dictatoriale regimes waar het wachten is tot de lente aanbreekt. We beseffen al te weinig wat voor een zeldzaam en waardevol gegeven dat nog altijd is. Ikzelf zou alleszins geen burgemeester willen zijn van een stad waar het anders is, laat staan dat ik er graag zou wonen.
Er is al heel wat gepalaverd, gediscussieerd en zelfs gedoctoreerd over hoe het best om te gaan met de 'nieuwe, mondige burger'. Nochtans is het vrij eenvoudig: van terechte kritiek kan je alleen maar leren en op alle klachten en bekommernissen geef je een beleefd antwoord, zelfs al gaat het om scheldproza (de ervaring leert trouwens dat je dan vaak alsnog een bedanking krijgt). Als burgemeester moet je altijd vooruitdenken, maar ook geregeld achteromkijken om te zien of iedereen nog wel kan en wil volgen. Dat is geen hondenstiel, dat is een eer en een voorrecht.
foto: © www.streetartutopia.com