Burgemeester van Antwerpen.be

Ik ben geen carnavalvierder. Je zal mij niet snel vermomd als iemand anders en met een masker op zien rondhossen. ‘Verkleed’ mij trouwens zelfs in burgemeester eigenlijk alleen als dat echt nodig is: bij formele plechtigheden doe ik mijn driekleurig lint aan. Voor sinterklaas en ander uitzonderlijk hoog bezoek draag ik een das. Ook de moderne versie van een aloud Venetiaans gemaskerd bal is aan mij dus in feite niet besteed. Maar ik vind het fantastisch dat MAS[ked] gisterenavond wel hele hordes jongeren naar het MAS heeft gelokt. Net zoals de voorbije laatste donderdagen van iedere maand dat in onze andere musea óók hebben gedaan.

Op die donderdagavonden gooiden de musea hun deuren en vensters open en gaven ze jongeren impulsen om eens out of the [museum]box te denken.
Het Vleeshuis bleef het meest klassiek. Daar was muziek en volksdans. Maar in het KMSKA was er ‘painting by number’. Daar mochten jongeren de vlakken van bepaalde kunstwerken zelf inkleuren. Of met een waar spervuur van post-its vragen stellen aan de schilderijen. In het Letterenhuis en Fotomuseum was er de waslijntekst. Daar konden ze een zin of woord toevoegen aan het laatste schrijfsel en dat met wasspelden te drogen hangen. In het Rockoxhuis werden er Barbies met een 16de eeuws kraagje gemaakt. In het Momu was er ‘ontrafel’, een megabreiwerk, made by youngsters. Het meest gedurfd was het Rubenshuis. Daar mochten graffitikunstenaars enkele reproducties van de meester met spuitbussen te lijf gaan. De resultaten van al dat jong geweld waren gisterenavond te zien in een speciale tentoonstelling op de top of the billfuif in het MAS.

Hopen jongeren kwamen deze keer eens niet omdat ze moesten voor school.
Wel voor de schoonste en hipste discotheek van ‘t stad.
Ik denk dat de collectie in de museumzalen niet goed wist wat ze zag en hoorde.
Vannacht hebben deze kunstschatten in ieder geval geen oog dichtgedaan.

http://www.aeyc2011.be/nl

Dat is wat Eva Cardon en Thijs Kelder op de Plantin Moretusbrug hebben gedaan: iets ongewoons op een onverwachte plek. Een museum op ‘t straat. Met veel vakmanschap en precisie hebben ze een vieze tunnel omgeturnd tot een kleurige stadspoort. Van een drukke toegangsweg naar het centrum hebben zij een ‘visitekaartje’ voor ‘t stad gemaakt. Met boeksjablonen en kantpatronen. Met sterke beelden van vroeger en van nu. Op de ene kant van de muur staat geschiedenis geschreven: de portretten van onze twee bekende drukkers uit de 16de eeuw, historische persen en loden letters die in dit digitaal tijdperk al lang overbodig geworden zijn. Maar op de andere staat het hier en nu : lezende mensen en vliegende duiven (die nu door een duivenwerend systeem worden weggehouden zodat de plek voortaan ook proper kan blijven.
Het initiatief kwam van Buurt aan de Beurt en het is één van de projecten die kaderen in onze ‘stad under construction’. Een aantal andere projecten kregen de Antwerpenaren trouwens thuis in de bus:  't stad we werken eraan . Het laat je zien hoe Antwerpen vernieuwt. Voortdurend. Van ‘t grootste plein tot het kleinste hoekje…
Vorige donderdag was ik op de tiende verjaardag van architectuur- en structuurbureau Stramien. Hun verjaardagsmotto en de toepasselijke titel van het boekje dat we voor die gelegenheid cadeau kregen is: ruimte ontgaat niemand. Ware woorden. Ruimte ontgaat niemand. En juist omdat publieke ruimte en woonruimte in een stad zo belangrijk zijn, kunnen we niet genoeg doen om de leefbaarheid van Antwerpen te verhogen.
Op alle mogelijke manieren. Met zijn allen. Zodat we er allemáál trots op kunnen zijn.