Burgemeester van Antwerpen.be

Woensdag 21 maart nog eens zelf les gekrégen. Van Dirk Bicker, directeur van basisschool ‘De Wereldreiziger’. Die naam is deze school op het lijf geschreven en een vlag die absoluut de lading dekt. De Wereldreiziger heeft 345 leerlingen en 78 (!) nationaliteiten. Bovendien veel anderstalige nieuwkomers die slechts minder dan 9 maanden hier zijn. Bijna 87% van de leerlingen behoort tot een maatschappelijk kwetsbare groep. Toch vangt De Wereldreiziger deze ‘va et vient’ op met dezelfde flair waarmee internationale elitescholen dat doen. En haalt ze spectaculaire resultaten. Niet alleen als het op rapporten aankomt. Ook wat betrokkenheid van ouders betreft. In deze school met een wirwar van talen en culturen komt 85% van de ouders op oudercontact. Dat is een bijzonder hoog percentage.
Deze school slaagt uitstekend in haar opdracht omdat ze ‘het leven zoals het is’ accepteert. Ze wil niet terug naar hoe het vroeger was. Ze neemt de werkelijkheid zoals die zich nu voordoet als uitgangspunt. En ziet die als kans. Niet als probleem. Ze probeert die fel veranderde situatie ook niet in een intussen achterhaald schoolsysteem te duwen. Ze past haar denkkaders aan. Voor een elfjarige Tjetjeen die qua taalvaardigheid misschien inderdaad nog op niveau eerste leerjaar zit, is het veel belangrijker om met leeftijdsgenoten in de klas te zitten dan met kinderen van zijn taalniveau. Want als hij goed in zijn vel zit, leert hij beter. En met een beetje vindingrijkheid is die taalachterstand trouwens ook op een andere manier in te halen. De Wereldreiziger durft buiten de lijntjes kleuren. Toch blijft ze als school resoluut trouw aan haar belangrijkste taak en eerste opdracht : iedere leerling de best denkbare onderwijskwaliteit bieden.
Ik wens elke Antwerpse leerling en iedere nieuwkomer in A als stad van aankomst zo’n ‘aanlegsteiger’ toe. Ze zijn er in goeie handen.
‘t Stad is de wereld. En een school als deze geeft de toekomst nú vorm.

www.sbq.be

1 september 2011. Ook in Antwerpen stappen enkele duizenden kinderen voor het eerst met een klein hartje door die vaak te grote schoolpoort. Om vervolgens op een grote open plek te komen vol leeftijdsgenootjes. ’t Stad in’t klein. Sommigen onder hen vertellen met weidse gebaren stoere vakantieverhalen tegen hun vriendjes die ze herkennen van voor de zomervakantie, anderen staan aan de zijkant, stil en afwachtend te observeren. Mama’s en papa’s die zakdoeken bovenhalen om de traantjes van de allerkleinsten te drogen en het er stiekem ook zélf moeilijk mee hebben nu hun kindje plots zo “groot” is geworden.

Je moet niet noodzakelijk door een schoolpoort gaan om een ‘eerste schooldag’-gevoel te hebben. Vandaag heb ik ook zo’n gevoel. Ik heb namelijk een facebookaccount geopend. Voor wie opgroeit met sociale media gaat dat schijnbaar vanzelf. Voor mij niet. Dit is een nieuwe wereld die ik betreed en ik voel me weer als die kleine jongen met een te grote boekentas die de grote schoolpoort voor het eerst binnenstapt. Ik kijk ernaar uit en hoop natuurlijk ook nieuwe vrienden te maken. Zo kan ik van nog meer Antwerpenaren horen wat hen bezig houdt in ‘t stad en hoe we samen van Antwerpen een nog betere plek kunnen maken.