12/11
Het sinterklaasgevoel
Het is er weer. Sinds deze middag hangt het opnieuw in ‘t stad: het sinterklaasgevoel. Naar goede gewoonte is de sint het persoonlijk komen brengen. Dat kan hij als geen ander. Zélfs springtij heeft zijn stoomboot niet overstag doen gaan. Dat is vroeger wel eens anders geweest, wist hij ons vanmorgen in ‘de ochtend’ op radio 1 nog te vertellen. Maar vandaag is alles als vanouds: Conchita moet nog steeds de persoonlijkheid van haar hart kwijt. Ramon kijkt de mama’s diep in de ogen en zingt ze bijna in katzwijm. Professor Van den Uytleg heeft zijn zoveelste sintbestseller geschreven. Bart Peeters en ik vinden het een eer de sint te mogen verwelkomen. En duizenden duizenden kinderen, mama’s en papa’s, bomma’s en bompa’s staan op het Steenplein met spanning op hem te wachten. Sinterklaas treedt zelfs de meest elementaire wetten van de biologie met de voeten: vanaf vandaag zijn meisjes én jongens, vrouwen én mannen ‘in blijde verwachting’. Het sinterklaasgevoel rules ! Toch zijn er elk jaar opnieuw een paar kranten die vragen :‘komt de sint graag aan in Antwerpen? Is de goedheilig man zelf ook zot van A?’ Natuurlijk. Sinterklaas komt uit Myra in Turkije. De botjes van de man naar wie hij is vernoemd liggen begraven in Italië. Bovendien wóónt hij in Spanje. Een polyglot als de sint voelt zich in onze havenstad [waar altijd al mensen uit alle windrichtingen zijn komen aanwaaien] dus zeer op zijn gemak. Maar het meest houdt hij – zo heeft hij mij discreet toevertrouwd- van de ‘grote kinderen’ die alle Antwerpenaren nu eenmaal zijn. Hij houdt van hun grote mond en peperkoeken hartje. Van hun oeverloze verlanglijstjes en huizenhoge dromen waar the sky nooit the limit is. Hij houdt van de brieven die ze schrijven en van de bollekes Koninck die ze klaarzetten. Welkom in onze koekenstad, sint. Je bent hier thuis!