17/12
Ogen en oren van de buurt
De meeste mensen denken als ze ‘BIN’ horen net iets eerder aan ‘Osama Bin Laden’ dan aan ‘Buurt Informatie Netwerk’. Maar dat zal niet blijven duren! Er zijn immers al 459 BIN’s in Vlaanderen. Meer dan de helft daarvan (241) in onze provincie Antwerpen. En reeds 30 bij ons in ‘t stad. Zo’n buurtinformatienetwerk is een nauwe samenwerking tussen bewoners, stadsbestuur en politie. Drie partners die de handen in elkaar slaan in plaats van mekaar met de vinger te wijzen en de bal voortdurend naar elkaar door te spelen. Zoals in elke goeie relatie geven zij ieder het beste van zichzelf: de bewoners brengen hun affiniteit met de omgeving in. Zij zijn de oren en ogen van de buurt. De politie levert vakmanschap en inzetbaarheid. Zeven dagen op zeven. Vierentwintig uur op vierentwintig uur. Het stadsbestuur maakt mogelijk, versterkt (onder andere door naast de wijkagenten nu ook nog wijkpolitie in te zetten en door de politiekantoren te verhuizen naar drukke winkelstraten). En… ziet dat het goed is. Vrijdagavond hebben we in de gastvrije Lessius Hogeschool met toeters en bellen de 10de verjaardag van BIN-Harmonie gevierd. Terecht. Want deze BIN getuigt van ‘n groot organisatietalent en een nog grotere betrokkenheid. Het goot water en ‘t was geen weer om een hond door te jagen. Toch kwam er massaal veel volk opdagen (en zélfs een hond)! BIN-Harmonie heeft de slogan ‘ ‘t stad is van iedereen’ goed begrepen. Zij beseffen dat dit óók betekent dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet opnemen. En ze doen dat uitstekend. Dank daarvoor.
foto: © www.streetartutopia.com
24/11
De A van Aankomst
‘t Stad heeft Doug Saunders, de auteur van ‘Arrival City’ (een boek dat in het Nederlands vertaald is als ‘De trek naar de stad’) gevraagd om een hoofdstuk bij te maken. Een extra hoofdstuk over ons 2060. Waarom? Voor het eerst in de geschiedenis leven er meer mensen in de stad dan op het platteland. In zijn boek beschrijft Doug Saunders de dynamiek die op al deze ‘plekken van aankomst’ (die in feite altijd ook plaatsen zijn waar anderen niet willen wonen) overal ter wereld aan de gang is. Hij beschrijft hoe zo’n buurten functioneren en wat hen doet slagen of falen. Van Istanbul tot Los Angeles, van Warschau tot Mumbai en van Nairobi tot Shenzhen. Maar een hoofdstuk over Antwerpen ontbrak nog. Wij hebben hem gevraagd dat te schrijven. En daarvoor heeft hij 2060 onder de loep genomen. Want dat Antwerpen noord onze ‘plaats van aankomst’ is, daar bestaat geen twijfel over: 51% van de mensen die er wonen zijn van een andere origine, 50% komt van buiten Europa en in de wijk Stuivenberg is 1/3 van de bevolking van Turkse of Marokkaanse afkomst. En bijna allemaal zijn ze van hun platteland naar onze stad gekomen. Dat op zich is natuurlijk niks nieuws. Dat weten we. Sommige van de troeven die Doug in 2060 ziet, zien wij ook: de tramlijnen, de bibliotheek, park spoor noord... De problemen en minpunten kennen we nog beter. Maar het interessante aan Doug Saunders is dat hij 2060 met de frisse blik van een buitenstaander beziet. Sommige dingen schat hij hoger in dan wij (de 19de eeuwse huizen bijvoorbeeld). Soms vindt hij wat wij doen minder goed dan wij denken dat het is (de oeverloze bureaucratie waar iemand die een klein winkeltje of zaakje wil opendoen zich op te pletter loopt). Doug Saunders is geen goeroe die ons komt zeggen wat we moeten doen of die pasklare oplossingen biedt. Hij is iemand die ons aan ‘t denken zet. Omdat zijn kijk dynamischer en pragmatischer is dan die van ons. Wij nemen meestal deze vraag als uitgangspunt: ‘wat zou de ideale situatie zijn en wat moeten we doen om dat ideaal te bereiken? ‘ Hij laat ons zien dat het goed is om te vertrekken van de werkelijkheid, van het leven zoals het is en dan te kijken hoe je dat kan verbeteren. Dat het soms gemakkelijker is om te werken met iets dat al bestaat dan opnieuw van scratch te beginnen. Dat het geen zin heeft om al onze energie te steken in externe factoren waar we weinig vat op hebben (het migratiebeleid, de internationale drugtrafiek, de macro-economische situatie). Dat we ons kruit niet moeten verschieten op dingen die we moeilijk kunnen veranderen. Want dat er meer dan genoeg troeven zijn die we wél in handen hebben. Hij toont aan dat het niet onmogelijk is en dat er geen mirakels nodig zijn om van 2060 opnieuw een buurt te maken waar iedereen wil blijven wonen. Waarvoor dank, Doug!