Burgemeester van Antwerpen.be

Verliefd op A was hij al langer. Maar vandaag -in de trouwzaal op ‘t schoon verdiep- is hij ook officieel getrouwd met ‘t stad.
Vanaf nu voor twee jaar onze stadsdichter: Bernard Dewulf.

Hij is een man van weinig woorden. Als hij spreekt én als hij schrijft. Hij heeft er ook niet veel nodig. Zo juist en trefzeker zijn ze. ‘Less is more’ lijkt op zíjn lijf geschreven.

In zijn novelle ‘Kleine dagen’ (in 2010 winnaar van de Libris Literatuur Prijs) vertelt hij hoe een kind op ‘t voetpad bewonderend blijft stilstaan bij een dode wesp. Maar dan door een schril schreeuwende mama wordt weggehaald:‘béikes. Vies. Afblijven, hoor. Kom hier. Nooit meer doen, hé.’
Wat Bernard Dewulf doet denken:
‘Dát. Die verdwijning. Van de verwondering. Een virus onder ondraaglijk zorgdragende volwassenen … Hoe gebeurt dit? Al jaren vraag ik me dat af. Wat is het dat onze verwondering diep in de doofpot van onze stijgende dagen stopt? Waarom worden zoveel papa’s en mama’s frigide voor het wonder? Bureaucraten van de dagen.’

Ik ben benieuwd hoe hij -deze dichter die goed kan kijken en nóg beter kan schrijven- ‘t stad zal zien.
En hoop dat hij ons steekt met de gevaarlijke wesp van zijn verwondering.

Wie A zegt, moet vanaf vandaag ook B zeggen.
De B van Bernard.
‘Nooit zal hij meer van hier zijn dan nu’

foto: Didjeko Boucanier

De buitentemperatuur is acht graden. Die van het water vijf. De Deurnese ijsberen hebben ongetwijfeld al koudere nieuwjaarsduiken meegeemaakt. Het lijkt eerder herfst dan winter. Toch ben ik blij dat mijn dokter me -zelfs bij warmere temperaturen- resoluut eerder fietsen aanraadt dan zwemmen. Ook met mijn duffelcoat en warme tas soep krijg ik ‘t koud als ik deze dapperen in het water zie springen. Er zijn er nochtans veel. Van alle leeftijden. In alle soorten en maten. Supporters zijn er nóg meer. De sfeer is aanmoedigend en warm. ‘t Stad op zijn zondags…
Twee kikvorsmannen geven een demonstratie reddend zwemmen. Dat het om een oefening en niet om een ongeluk gaat, wordt op slag duidelijk als de redder zijn slachtoffer op het droge hijst. Hij past mond op mondbeademing toe en ritst het neopreen pak van de drenkeling open. Waarop die plots bij volle bewustzijn komt, schrikt en luid zegt: ‘hey, nie álles oitduun hé’. Alle omstaanders schieten in de lach. Het is niet eenvoudig geweest om van Boekenberg een ecologische zwemvijver te maken. Absoluut niet simpel zelfs. Maar het loont de moeite en is alle inspanningen waard.

Het ís hondenweer. Maar daar trekken de kinderen zich niks van aan. Ze zingen luidkeels: ‘Belpaire is onze school, met een vlieger als symbool’. Ze roepen mij op het podium. Dat doen ze op dezelfde manier zoals ze figuren te voorschijn halen in de poppenkast: door keihard BUR-GE-MEES-TER te brullen. Eén jongetje wijkt wat af en scandeert ‘Pa-trick, Pa-trick’.
Dat roept natuurlijk iets makkelijker …

Ik verontschuldig me omdat ik geen hoge hoed en sjerp draag. Als ik hen vraag of ze weten wat in de schuif van mijn bureau op het Schoon Verdiep ligt, zeggen ze overtuigd: ‘ja natuurlijk, een vliegtuig!’. Volwassenen geloven me zelden als ik zeg dat ik dat daar écht heb. Kinderen vinden het logisch dat ik dat van de burgemeester van Samson heb geleerd.

En dan mag ik deze nieuwe lagere school op de Haantjeslei openen zoals dat van officiële openingen in de boeken staat: met een schaar die op een kussentje ligt het lint doorknippen. Ze heet Belpaire. Naar juffrouw Maria Elizabeth Belpaire die in 1902 een school stichtte waarin meisjes dezelfde kansen moesten hebben als jongens.

Prima naam voor ’n school in ‘n stad die vindt dat álle kinderen gelijke kansen moeten krijgen. En waar het onderwijs -speels als een vlieger- hoge toppen wil scheren !

De Fransen noemen het ‘l’embarras du choix’. Die uitdrukking geeft -denk ik- vrij goed weer wat onze stadsgenoten is overkomen toen ze de voorbije weken voor de eerste keer een ‘Antwerpenaar van ‘t jaar’ konden kiezen. In deze wedstrijd die ATV, Radio 2 en de Gazet van Antwerpen samen organiseerden, zaten namelijk alleen klasbakken en kleppers. Dat maakte de keuze moeilijk. Er waren tien genomineerden. Een soort ‘spiegel van ‘t stad’. Van de kwaliteiten die Antwerpen heeft en van de variatie die er leeft. Topacteurs Reinhilde Decleir en Matthias Schoenaerts. VTM-vedette Astrid Bryan, sterrenchef Johan Segers, MAS-architect Willem Jan Neutelings. Klassemuzikanten Axl Peleman en Bart Peeters, cafébaas en Benidorm Bastard Jean-Jacques Tamba. Architect Willem Jan Neutelings kreeg de minste punten. Maar daar hoeft de man niet van wakker te liggen. Het MAS is nog maar een paar maanden open en kreeg in die tijd al meer dan 700.000 bezoekers over de vloer. Dat zijn er zo’n kleine 100.000 per maand. Zoiets is natuurlijk een poll van een heel andere orde. Maar wel één die ook kan tellen! Voor de titelstrijd werd het een nek-aan-nek race tussen Alex Agnew, de comedian voor wie het sportpaleis te klein is, en jonge hond en danstalent Sihame El Kaouakibi. Haar kennen we van het slotspektakel van het Antwerpse jongerenjaar en van Let’s Go Urban. Zo heet de dansschool die zij begon en die intussen al 500 jongeren telt. Jongeren dragen Sihame duidelijk op handen. Ze hebben massaal voor haar gestemd. Zij maakten haar tot winnaar en ‘Antwerpenaar van het Jaar’. Dat een nog relatief onbekende Antwerpse twintiger deze prijs krijgt, doet me plezier. Fijn om juist deze winnares te hebben vlak na het jaar dat Antwerpen Europese jongerenhoofdstad was. Het getuigt ook van de open geest en durf die onze stad heeft. Jongeren krijgen er ruimte om te experimenteren én de kans om dingen uit te proberen.

Van harte gefeliciteerd, Sihame. En ‘let’s go urban’!

www.letsgourban.be

Vrijdagavond was ik te gast bij 5.500 (!) vrouwen. Welke man zou me daar niet om benijden? De kvlv - het katholiek vormingswerk van landelijke vrouwen (ook wel bekend onder hun oude naam ‘de boerinnenbond’) - vierde in de Lotto Arena het eeuwfeest van hun beweging. Dat deden ze met veel luister op een groot congres voor hun bestuursleden. Nu heeft die kvlv zo’n 107.000 leden. En 13.000 daarvan hebben een bestuursfunctie. Ze waren dus verplicht om op hun uitnodiging te zetten ‘wees er snel bij, het aantal plaatsen is beperkt’. De gánse Lotto Arena afhuren en dan nóg moeten schrijven dat de plaatsen beperkt zijn… Wie doet hen dat na? Wie beweert dat het verenigingsleven in Vlaanderen op sterven na dood is? Wie ruikt al overal chrysanten? Ik was in ieder geval bijzonder onder de indruk van hun grote dynamiek en enorme slagkracht. Vind het ook straf dat deze kvlv vrouwen het geen punt vinden om de mannelijke burgemeester van de grootste stad uit te nodigen in plaats van de burgermoeder van een landelijke gemeente. Qua openheid en ruimdenkendheid kan dat tellen.

Zaterdagmiddag werd ik in de Singel voor een livepubliek een uur lang op de rooster gelegd door radiojournalist Werner Trio. Hij legde me het vuur aan de schenen en gaf geen cadeaus. Maar hij had zijn huiswerk grondig gemaakt. En in zo’n lang(er) gesprek krijg je tenminste ook de kans om je verhaal genuanceerd te vertellen. Volgende week zaterdag, op 21 januari, wordt dit gesprek in ‘t programma ’Trio’ uitgezonden op Klara.

Zondag heb ik al een kleine voorstudie gemaakt van wat ik op de rugzak wil tekenen die eind januari in de Kammenstraat geveild zal worden op het slotevenement van de campagne van ‘Designers Against Aids’. Dat is natuurlijk kort dag en ik heb weinig tijd. Toch vind ik niet dat ik dit kan weigeren. Tekenen is trouwens iets dat ik graag doe.

Dit is slechts een kleine greep uit het voorbije weekend. In mijn ogen geen foltering of kwelling. Laat staan een hondenstiel. (zie artikel DS 14/01/2012)
Dat Beerschot zaterdag zwaar is afgedroogd door Standard laat ik even buiten beschouwing.

Een mens kan -per slot van rekening- niet álles hebben.